Op het Weblog staan bovenin de nieuwste berichten en de oudste staan onderaan. Links kunt u kiezen uit welke maand u de berichten u wilt lezen. Alleen de maanden waarin geschreven is staan vermeld.
Ook dan begint u bij de laatste dag van die maand.

NKB Zeekamp - Vlieland 2010

Jaarlijks pak ik in september de boot naar Vlieland. Aanvankelijk de veerboot, maar dit jaar maakte ik de oversteek met de kajak. Vol beladen, met een groep deelnemers voorbereidend voor het ZeeVaardigheidExtra examen. ZeeVaardigheid (ZV) staat voor: heeft kennis van en ervaring met redden, gered worden, steunen en branding varen, kan meelezen met de kaart. Kortom, je weet de basale dingen die van belang zijn op zee, kunt mee varen in een groep en weet wat te doen als het spannend wordt. De condities waaronder je mee de zee op kunt zijn in principe t/m 4 Beaufort. Dan komt er een periode waarin je ervaring en conditie moet opbouwen, en je jezelf kunt voorbereiden op zelf tochten plannen en leiden, met een groep vrienden varend op zee, in bekend en onbekend vaargebied. Die fase duurt veel langer, stelt veel hogere eisen aan je zelfredzaamheid, je branding ervaring en vooral ook conditie en resoluut optreden tijdens incidenten. De NKB geeft dit brevet niet zo maar weg. Daar nemen ze de tijd voor en afhankelijk van je eigen tijdsinvestering, kan dat enkele jaren nemen. Uiteindelijk zou je ook kunnen besluiten niet voor het brevet te gaan, maar wel die ervaring op te doen.

Na het eerste kennismakingskamp met zeevaren volgens de instructeurs van de NKB, heb ik tijdens het tweede kamp mijn ZV gehaald. Vervolgens ben ik nu enkele jaren deelnemer aan een ZVE groep en breng ik daar mijn ervaringen op het Oostelijk wad in. Het oostelijk wad wordt door de die hards uit het westen toch vooral als lieflijk ervaren, altijd land in zicht of een ton en bijna geen golfopbouw. Het is overigens een bijzonder mooi vaargebied juist vanwege dat land, de geulen en de vele eilanden die goed bereikbaar dicht bij elkaar liggen. De toervaarders zijn dus zeer verguld met dit gebied. Maar voor de doorsnee Nederlander, ligt het Groninger of Duitse wad toch net een uur reizen te ver. En dat is maar goed ook, dan blijft het wad een prachtig open en rustig vaargebied voor de liefhebber.

Dit jaar heb ik door omstandigheden niet de opbouw en voorbereiding gekend die ik wenselijk acht voor een week Vlieland. Ik heb het een keer meegemaakt met 30 graden zonder een zuchtje wind, maar tijdens de andere kampen stond er toch meer een windkracht 5 of meer dan dat het er onder kwam. Dit jaar begonnen we met een windkracht ZW 5-6 aantrekkend naar 7. Denk je eens in dat je vanuit je Groninger landschap op de snelweg tussen Utrecht en Den Haag komt. Je weet niet wat je overkomt. Wel, zo voelde het mij ook aan toen ik de haven van Harlingen uit voer. De wind had alle zeilliefhebbers naar buiten gekregen en ze stoven van Breezanddijk langs Harlingen op naar boven. Snelheden die je op het oostelijk wad niet tegenkomt en in een dichtheid, je mocht het rustig file zeilen noemen. En dan is er natuurlijk ook nog beroepsvaart, veerboten, politie en bruine vloot.

Met de wind en de afgaande stroom, hadden we flinke klotsgolven bij de Pollendam. Dat gaf direct in het begin een stevige kluif om onze tanden in te bijten. Op een onbewaakt moment viel er een deelnemer om, kon zich niet meer zelf redden en moest met een redding weer in de boot gezet worden. En dan heb je meteen een major incident: veel wind, heen en terugkaatstende golven, stroming die je de vaargeul in trekt, een overvolle vaargeul met zeer snel varende schepen. En natuurlijk een kano vol beladen met kampeerspullen en eten voor een verblijf van een week op Vlieland. Je kunt thuis oefenen op het vlakke water, of met een lege boot in het zwembad. Maar nu is het menens. Het gewicht van de kano telt, de belading op het voordek ligt in de weg, de wind en de stroom brengen je in een gevaarlijke positie voor de rest van de scheepvaart. Slepen is een optie, maar weinig effectief. De sleep beslaat twee zwaarbeladen schepen die met andere zaken in de weer zijn. Ik kan je zeggen dat we daar als kanovaarders niet altijd op berekend zijn. Gelukkig is de groep sterker dan het individu en uiteindelijk komt het allemaal wel weer in orde. Daar is oefening, ervaring, conditie en vertrouwen voor nodig, in jezelf en in elkaar.

Verder naar Vlieland speelden de wind en de conditie ons parten. Je wordt moe, we hadden een stuurloos schip (afvallend in de stevige wind) en na 4 uur lagen we boven de Richel. De Richel is een plaat rechts onder Vlieland, waar van twee zijden het water langs stroomt. Wij kwamen uit het oosten, de Blauwe Slenk, komen op de kop van de Richel en worden geconfronteerd met een flinke stroom uitgaand water en een ZW 7 tegen. Dan peddel je jezelf helemaal leeg, wetend dat er geen enkele andere mogelijkheid is om verder te komen. Er is geen andere optie, verstand op nul, blik op oneindig, op karakter en doorzettingsvermogen door peddelen naar de eerstvolgende boei. Twintig minuten ploegen door het woeste water, met het idee dat je geen meter opschiet. Uiteindelijk hebben we het gehaald, met ook hier twee keer een sleep om alle mensen mee te krijgen. Die slepers hadden dus echt energie voor twee en bleken de redding van de groep!

Eenmaal op het strand wacht het gelukzalige moment van de aankomst en de totale uitputting. Nu mag je beleven dat de batterij op is. Boten aan de kant, al je spullen eruit en zoveel mogelijk in een keer je tentuitrusting, eten en kleding over het duin meenemen. Want dat duin, het is er maar een, het ligt er als een onneembare rots in de branding waarin je je laatste restje energie uit je Varta batterij kwijt raakt. Uitgeput zoek je een stukje groen gras op en laat alles op de grond vallen. Hier is mijn stek. De mensen die de veerboot genomen hebben stonden al lang met een biertje in de hand klaar op het terras. Ik had bij aankomst een half uur om mijn tent etc op te zetten en in te richten, voor een douche en droge kleren, want na het gezamenlijk avondmaal zou het donker zijn. En dan wil je die natte zooi uit je kano natuurlijk niet nog een keer gaan spoelen, sorteren, drogen en een plekje geven.

Laten we zeggen dat ik die nacht goed heb geslapen. De volgende dag heb ik de tijd genomen om de lading uit mijn volgelopen achterschip daadwerkelijk te spoelen en te drogen. Mijn groep was lekker het water op, even uitpeddelend naar het Posthuis, genietend van een mega hamburger, pannenkoek of slagroomsoes. Ook dat is Vlieland, het is net gewoon kanovaren op vlakwater. Maandag gingen we serieuzer aan de bak. Met een NW 4, krimpend en aantrekkend naar 5 in het vooruitzicht, stonden we voor de opgave om een rondje Richel in te plannen. Standaard; bepaal het moment waar je moet zijn op de kentering, bepaal de afstanden en de stroomrichtingen en snelheden en reken terug naar de laatste vertrektijd. Bepaal vervolgens je risico momenten, bouw daarvoor ruimte en maatregelen in en klaar is kees. Op het water geldt echter dat de koersen die je op het land hebt berekend, niet moet varen. Ze geven richting aan waar je heen wilt, maar eenmaal op het water moet je efficient varen. Dus, ja, richt je op die boei op de berekende koers, maar vaar in transito naar dat doel. Dus geen hockeystick varen, waarbij je op zicht op de boei koerst en ondertussen wordt verzet door wind en stroom en je uiteindelijk steeds meer in koers moet corrigeren om bij het geplande doel uit te komen. De voorbereiding op het land is mooi maar niet bepalend (in termen van de te varen koers) voor de uitvoering op het water! En speel met de omstandigheden. Zoek de meegaande stroom op. vaar er desnoods wat voor om en kijk wat beter werkt. Een rechtstreekse grondkoers over een ondiepte of een door de stroomgedragen kromme.

Eenmaal bij het Franse gaatje, merkten we dat door de ZW wind, de stroom aan de oppervlakte al een uur voor het berekende kentermoment uitgaand was. Stroom en wind tegen, dat wordt varen in een treintje. Dat is efficient en een heel stuk sneller dan ieder voor zich uitwaaierend over de plaat. Vooral op langere tochten telt de optelsom van stroomvoordeel nemen, transito varen, treintjes maken en efficient pauzeren door. Het kan op een tocht van 5 uur zo maar een uur schelen.

's Avonds hadden we een oefening met de KNRM. De wind was overdag ZW 5, kon aantrekken tot een ZW 7. Met de zonnige waddenzee van de middag in het hoofd, stonden we om 18.00 uur weer aan het strand. Dit maal warmer aangekleed omdat de zon zou verdwijnen en we wisten dat er minimaal een drenkeling zou zijn. De wind leek aangetrokken, al konden we dat in de luwte op het strand niet direct ontwaren. De Noordzee zag er goed bevaarbaar uit. De groep toog te water en bij de tweede groene boeienlijn was voor sommigen de grens bereikt. De deining als gevolg van de ZW 7 was metershoog, hier en daar met flinke schuimkoppen op de top. Geen brekers. De groep werd uit elkaar geslagen, je moest elkaar de ruimte geven, maar de veiligheid vereiste wel dat je elkaar goed in de gaten hield. Mondelinge communicatie was nauwelijks mogelijk, zeker tegen de wind in. Zo'n avond kan heel enerverend verlopen. Buiten de geplande drenkeling en het terugslepen van diens lege kano naar het strand om, hadden we te maken met iemand die voor zijn eigen veiligheid koos en zelfstandig naar het strand ging. Verder werden de deelnemers in het vlotje dat de drenkeling droog hield, zeeziek. Dus met het afvoeren van de drenkeling was de situatie nog allerminst veilig. Een sleep tegen de ZW 7 in in deze deining bleek niet effectief. Dus ook hier de KNRM buiten de beoogde oefening om maar even terug geroepen om mensen naar het strand te brengen of in een enkel geval zelfs terug naar het boothuis, om bij te komen van zeeziekte en onderkoeling. Ik kan je vertellen dat het andere jaren veel minder heftig is verlopen. Een oefening bij een prachtige zomeravond, windstil en mooie ondergaande zon is natuurlijk anders dan met een ZW 7; idyllisch maar niet realistisch. Nodeloos te zeggen dat een dergelijke oefening goed geevalueerd is (in de bar en vooral ook in het leslokaal).

Dinsdag was dus evalueren en een vrije middag voor boodschappen en passagieren. Woensdag stond er wederom een wind uit het westen met kracht 7. Die blaast alles voor langs het strand en zelfs branding varen is dan niet aan de orde. Je wordt door de stroom en de wind zo de vaargeul in geblazen, enkeltje Harlingen. Als alternatief is er dan gelukkig nog het zwembad voor de zelfredzaamheid en zijn er mensen die kunnen vertellen over de prachtige reizen die ze hebben gemaakt het afgelopen jaar. Zo hadden we presentaties over onderkoeling, een rondje Ierland in twee maanden, een kanokamp in Morbihan (Zuid Bretagne) en een kanotocht in het zuidoosten van Groenland. Om je vingers bij af te likken. Het kamp heeft een bepaalde structuur en werkt toe naar het afnemen van examens ZV en ZVE en de kajak reddingstest en de kajak veiligheidstest. Die staan voor de donderdag en de vrijdag gepland. Ik had mijn deel gehad en heb besloten tijdig terug te keren naar huis. Anderen hebben donderdag nog iets gevaren, op vrijdag een verplichte wandeldag met de kop in de wind en uiteindelijk de terugtocht op zaterdag naar Harlingen. Examens zijn er dit jaar vanwege de weersomstandigheden niet afgenomen.

Voor mij is het jaren een kamp geweest van adrenaline, van grenzen verleggen en een week na thuiskomst nog nadeinen op de kick van die golven. Dit jaar stond echter helemaal in het teken van de grenzen tegen komen, mentaal, fysiek, in materiaal, in de spankracht van de groep (of leden daarvan). Met daarbij de wetenschap dat als het er echt toe doet, dat dan de marges heel klein zijn.

Om met Gerard Tel te spreken, met een windkracht 6 of meer in de lucht, dan moet je gewoon niet de zee op gaan. Ik sluit me daar van harte bij aan.

Harm

In plaats van een tochtje op het wad zijn wij op zondag 4 Oktober naar Callantsoog gereden. Zaterdag stond er al een dikke NW 6Bft en de golven waren op zondag inmiddels aardig opgebouwd. Zo'n 2½ meter golfhoogte.

Mijn eerste actie was gelijk mijn beste van de dag. Met frisse energie peddel ik ver de branding in, waar ik precies op tijd voor een hoge golf mijn bootje keer.

Al sturend snel ik in 1 lange surf richting Harm en Herman die dan nog bezig zijn met hun spatscherm en helaas niks van mijn actie zien. Gedurende de rest van de dag komen er nog meer mooie acties van ons allemaal.

Golf voor golf worstelen we ons door de 1ste branding naar de 2de branding en dan "surfen" we terug naar het strand. Waarop de worsteling opnieuw kan beginnen. Er was ook nog een 3de laatste branding. De soep was daar echter te lang en te krachtig voor mij om er met de ww-boot doorheen te komen. Een tantaluskwelling met de WW-boot, maar met de zeekayak peddelde ik er zonder al te veel problemen doorheen naar open zee. Kwestie van snelheid en goede timing. De grote golven die hier staan glijden rustig onder mijn kano door. Na hier wat rondgepeddeld te hebben op zoek naar wat moed, ben ik rustig richting strand gepeddeld. Ik keek de branding in de rug en kon zien waar ze braken. Vlak voor dat punt aangekomen heb ik even gewacht op een mooie golf en toen hard aangezet. Eventjes surfen en dan breekt de kano helaas uit en komt dwars op de golf. Een lange heftige bongo-slide volgt.

Herman maakt wat echte 'moves' op de golven maken met zijn WW bootje. Harm maakte ook enkele mooie acties in de hoge golven. Ik maakte voornamelijk bongoslides.

Na het woeste water en de harde wind was er koffie met appelgebak bij de strandtent. Na afloop rijdt Harm ons weer veilig naar huis. Harm en Herman bedankt voor de leuke dag.

Groeten Jasper.

ontvangen dd. 01-12-2009

jajowild@hotmail.com

Terug naar boven

Een kampeertocht naar Juist en Norderney. Met kalm warm weer vertrokken wij :Herman Michiel Hielke en Jasper, uit de Eemshaven richting Juist.Maar 's avonds barstte het onweer boven Juist toch nog los.

De volgende dag met windje 4 naar Norderney.En lekker loungen in de sjieke clubs.

Zondag via Memmert naar Greetsiel en vandaar terug naar de Eemshaven.

Jasper

ontvangen dd. 01-12-2009

jajowild@hotmail.com

Terug naar boven

Winsum - Als tegenprestatie voor de demonstratie bij de Avond-4-daagse mogen we van de badmeester een enkele keer het zwembad gebruiken voor onze natte oefeningen. In het voorjaar start de eerste les voor beginners in het zwembad en nu hebben we deze week ook gebruik mogen maken van het zwembad.

Het was een spontane actie naar aanleiding van een oefenmiddag boven Brakzand om te kijken in hoeverre we de medewerking van het zwembad konden krijgen en vandaag bleek dat spontane acties geweldig veel energie leveren. Mensen die ik anders niet zie waren vandaag in het zwembad aan het trainen, de een zette zijn eerste stappen in een polo en een lage steun, een ander bracht zijn kennis over en hervond de geest na 30 jaar kano varen.

Veertien mensen in het bad, het was geweldig om te zien. Met dank aan Jan, die dit waterfeest mogelijk heeft gemaakt en de avond heeft afgeblust met een warme bak koffie en thee voor de deelnemers en toeschouwers. David heeft de foto's gemaakt, waarvan de overige te zien zijn in onze foto-rubriek.

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 21-09-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Lauwersoog - Na een paar vervelende regenachtige dagen is het goed om naar iets leuks uit te kijken. De buienradar gaf aan dat het droog zou worden en bij aankomst stond er een flinke NW4 die nog net geen 5 mocht heten. De lucht werd boven zee helemaal schoon geblazen en het zag er prachtig uit, blauw in de lucht en de schuimkoppen op het water.
Daar stonden we dan, Mathilde, Herman en ik. Wat zullen we doen? We hebben eerst maar een kopje soep gegeten in het Pierenend en hebben vervolgens de knoop doorgehakt. De wind zou afvlakken, uit het NW blijven komen en het zou droog blijven. Genoeg om er alle vertrouwen in te hebben dat het een leuke avond kon worden.

Goed uitgerust (qua uitrusting en conditie) ging ik te water. De heenreis naar Engelsmanplaat was een prachtig golvenspel waarbij een enkeling over me heen sloeg leek het wel, afgewisseld met rustiger perioden hebben we zo heerlijk peddelend tegen de wind in (stroom mee) onze eerste halte bereikt. Het was inmiddels half acht en daarom hebben we een korte pauze ingelast van 3 kwartier. Even een hapje en een slokje, de benen strekken bij het baken en daarna de oversteek naar Schiermonnikoog. De wind was beduidend minder en zo ook de stroom. Je kon het terugzien in het golfpatroon waarin het nu rustig varen was met een enkele schuiver van opzij.

Bij Schier West is het altijd even zoeken naar een leuk plekje. Zelf hoefde ik maar tot het invallen van de duisternis te bivakkeren, maar Herman had een ander plan. Op zoek naar een steile helling (geeft minder gesjouw met de boten) en zachte bodem (dan kun je makkelijk kuilen graven) hebben we even langs de kustlijn gepeddeld. Maar Schier heeft nu eenmaal een vlak opgaande kustlijn dus dan maar aan wal. Herman en Mathilde brachten de eerste boot weg en ik was ze al bijna uit het zicht verloren toen ze hem lieten zakken. Vervolgens de boot van Herman en daarna was ik aan de beurt. Tijdens het overdragen brak mijn tokkel af, waar hij vorig jaar op Vlieland ook al was afgebroken. Reparatie geeft de kracht blijkbaar niet terug aan de constructie, dus daar moet ik voor het komende Vlieland kamp nog snel wat anders op verzinnen.

Afijn, Herman begon als volleerd Duitser met het graven van kuilen en het creëren van bergen. Verrassing, we gaan een schutting maken die ons beschermt tegen de wind. Goed plan, want het woei redelijk en met al die natte kleding koelden we snel af (ondanks droge onderkleding en beschermende regenjacks). Dit jaar geen muggen, zoals vorig jaar, dus we konden rustig gaan zitten en genieten van ons avondmaal. Brood, koffie en thee, en voor mij een zakje noodles. De tijd vloog en voor we het wisten was de duisternis compleet en de stroom voldoende gekenterd dat we met wind in de rug de reis huiswaarts konden aanvangen. Helaas moesten we de boten het hele eind weer terug sjouwen, het water was nog onvoldoende opgekomen om deze inspanning te verminderen.

Verlicht met breekstaafjes op onze rug (met dank aan Herman) en gewapend met lees-/fiets-/mijnwerkerslampen voor op het hoofd en een enkel lampje bevestigd boven op een helm, gingen we van start. De branding was nog flink, je zag niets (buiten de flikkerende boeien in de verte) en het was steeds maar een verrassing wat er nu weer over je heen kwam. Herman heeft Mathilde en mij een goede start gegeven en we zouden achter de branding op hem wachten. We bleven redelijk samen, maar door het wachten dreven we richting kust. Plotseling klonk er gefluit en een duidelijk HALLO! door de nacht. Klootzak! dacht ik nog, Herman had ons immers gewaarschuwd dat hij nog iets in petto had. Hij was de eerste keer niet door de branding gekomen, was gaan zwemmen (kan de beste overkomen) en wilde ons niet kwijtraken. Goede actie dus om de groep daarop te attenderen. Maar zijn boot lag om, zijn hoofdlamp was uitelkaar gevallen en alleen een licht schijnsel van een zwakke lantaarn zag ik in de buurt, maar dat kwam van onder water! Okay, een echte zwemmer was mijn conclusie, ik kijk om, niets te zien. Mathilde had de lamp uit en kon voor hetzelfde geld ook omgegaan zijn. Voor mij vroeg Herman weer de aandacht. Ik wilde gaan redden, maar dat bleek niet nodig. Hij kon staan en heeft de hele handel naar de kant gebracht. We lagen al weer zo dicht op de kustlijn dat Mathilde en ik direct naar zee moesten om zelf niet te stranden. Zo gezegd, zo gedaan. Herman had Mathilde gezien en ik peddelde in een heel rustig tempo naar zee. Achterom kijkend kon ik niet zien of Mathilde volgde, maar Herman zou ook haar dezelfde instructie hebben gegeven. Toen ik eenmaal goed uit de branding was zag ik dat ze een flink eind achter me lag, haar breeklichtje was te zien dus lag ze in de Noord-Zuid richting waar we westelijk moesten varen. Met 5 minuten wachten (van Herman nog geen spoor te bekennen) zou ze zo weer in de branding liggen. Gelukkig bleek Herman dichter in de buurt dan ik dacht en waren we snel weer bij elkaar. Eind goed al goed, maar soms vraag ik me af wat voor situaties ik opzoek en hoe we het hadden gedaan als er twee mensen waren omgegaan.

Eenmaal op open water was het speuren naar de route. Ik wist nog van het voorjaar dat we eerst ruim de geul in moesten om niet weer door de wind op het strand gezet te worden, en dat we als je naar de nachtkaart kijkt, een geul in moesten als twee Quick boeien op één lijn zouden liggen. Goed ontworpen, dacht ik nog toen ik dat tijdens de voorbereiding had ontdekt en daar had ik ook mijn nachtkoers op gebaseerd. Maar Herman was al gaan zwemmen, liet zich niet uit over hoe het ging en hield koers op een boei ver in de Zoutkamperlaag; mogelijk had hij gelet op de gebeurtenissen zijn plan aangepast. Prima richtpunt dacht ik nog, maar ergens moet je wenden als je die geul in wilt varen. Afijn, ik had niet de leiding en volgde Mathilde op de voet. We liepen vast op de zandbank (ook een mooie plek om uit elkaar te vallen overigens, iedereen wil zo ver mogelijk doorvaren!) en besloten iets terug te varen (we waren het geultje immers voorbij) en dan de koers te verleggen naar de Quick flikker achter de scheidingston. De terugtocht verliep verder voorspoedig. Er stond een flinke stroom mee en we hebben geen onverlichte boeien geramd.

Het laatste stuk hebben we genoten van een sterrenhemel, een vallende ster resp. een sateliet, een halve maan, de rust en de ruimte van het nachtelijk wad. Het was op deze manier echt een gevarieerde tocht. Veel wind en golven in het begin, een rustige oversteek naar Schier, een hectisch begin van de terugtocht en een goed gevoel aan het eind.

Qua communicatie begin ik waardering te krijgen voor de militaire afspraken waarbij korte, duidelijke opdrachten worden gegeven die ook worden herhaald als teken van begrip en worden doorgegeven. Een fluitsignaal kan van alles betekenen, van wachten tot de groep compleet is, verzamelen tot Help de tochtleider zwemt!. Een HALLOOO! in de nacht roept meer vragen op dan ze beantwoordt en het ontbreken van duidelijke verlichting boven de man, resp. voor en achter op het schip maken je zo goed als onzichtbaar. Zelf moest ik kiezen tussen de persoon in nood en de persoon met de minste ervaring in de groep. Dat is niet echt een keuze die je wilt maken, de één is (schijnbaar!) in nood, de ander zou daarin kunnen komen (waarbij ik het risico niet zou willen nemen haar in het donker kwijt te raken). En zoals gezegd, zonder duidelijke verlichting ben ik ze kwijt voordat ik het weet. En er moet meer gepraat worden, ook door mij, zodat je op het geluid af kunt gaan en kunt horen hoe iemand het maakt.

Al met al heb ik weer een boodschappenlijstje voor Vlieland, een reparatie en een hoop ervaring erbij met deze mooie tocht.
Met dank aan Herman en Mathilde.

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 21-09-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Vanwege de enthousiaste reacties na het rondje Zoutkamp / Lauwersmeer werd besloten nog een tocht uit te zetten. De groep was groter dan de vorige keer. Nu gingen we met 9 deelnemers van start. Via Onderdam, Westerwijtwerd, Ten Post, Winneweer, Wirdum naar camping Ekenstein in Appingedam. Een tochtje van ca. 30 km.

Dinsdag 29 juli om 10.00 uur vertrokken we. Het zonnetje scheen en de temperatuur was heerlijk, gewoon fantastisch weer om te varen. Wij verheugden ons op koffie met appeltaart bij de molen in Onderdendam. Jammer dat dit restaurant op dinsdag gesloten is. Dan maar aanleggen bij mevrouw Tuitman in Westerwijtwerd.

Wanneer we appeltaart willen,moeten we gewoon even bellen dan is de taart op tijd uit de vriezer, maar met Groninger koek en koffie was het ook heerlijk toeven. Voor de lunch stopten we bij Peertil. We streken neer langs het fiets/wandelpad. De gezellige sfeer in de groep werd ook door voorbijgangers opgemerkt.

Jammer dat de bewolking steeds verder toenam. In de buurt van Winneweer zag het ernaar uit dat er een stevige bui zou gaan vallen. De vraag was zoeken we een veilige schuilplaats of varen we door? Aanvankelijk dacht ik dat het wel zou meevallen, maar dat bleek een verkeerde inschatting. Toen we Winneweer binnen voeren begon het te regenen. Bij een van de mooie huizen langs het water vertelde een meneer ons dat er een zware onweersbui over Winneweer zou trekken. Hij had namelijk net zijn verfwerkzaamheden onderbroken om op de buienrader te kijken of het droog zou blijven.

Hij bood ons aan bij hem binnen te schuilen. De natte kleren konden we in de hal achterlaten. In korte tijd was het een ravage in die mooie hal. Overal lagen hoopjes natte jacks en schoenen. In de kamer zette de heer des huizes een pot thee, glazen en pindakoeken neer. Hij ging even douchen en wij konden, met een heerlijke kop thee kijken hoe de onweersbui voorbij trok. De kajaks lagen over het grasveld voor het huis verspreid. Wat een vertrouwen en gastvrijheid!!

Na ca. 1,5 uur werd het lichter en konden we weer in onze kajaks stappen. Na te zijn uitgezwaaid begonnen we aan het laatste stuk. Al snel werd het helemaal droog. Heel fijn wanneer je, je tent niet in de regen hoeft op te zetten. De volgende dag hebben we een rondje van ongeveer 20 km boven Appingedam gevaren.

Op de terugweg hebben we natuurlijk de hangende keukens bekeken en inkopen gedaan voor de maaltijd. Wederom was het een fantastische dag.

Donderdag 31 juli zijn we in omgekeerde volgorde weer naar Winsum gevaren. Nog even gestopt bij onze schuilplek en een mooie fles wijn achtergelaten als teken van onze waardering.

Het was eigenlijk te warm voor zo'n forse afstand, maar in een aangepast tempo en tijdige stops bleek het goed te doen. We kunnen weer terugkijken op een geslaagde tocht.

Jan de Bode

ontvangen per mail dd. 20-08-2008

jandebode59@hetnet.nl

Terug naar boven

Lauwersmeer - Na de windkracht 7 van gisteren zou het vandaag in de avond afnemen naar 3. Prima weer voor een tocht op het wad. Helaas wilden de voorspellingen volgens KNMI en Kustwacht ons doen geloven dat de wind pas later op de avond zou gaan liggen en niet rond het moment dat wij te water zouden gaan en Dick besloot als tochtleider dan het risico niet te nemen.

Aldus togen we naar het Lauwersmeer. Na wat haperingen in de verkleedpartij lagen we om 7 over 7 te water (bij de boothelling net voor de camping) en peddelden we tegen een lage zon in in westelijke richting. Aanvankelijk stonden er nog een paar leuke golven, maar dat werd al rap minder. Op onze sloffen hebben we rustig Oostmahorn bereikt en Esonstad met een rondje vereerd.

Na een uitgebreide pauze op één van de lege vingerpieren keerden we in alle rust huiswaarts. Het meer zo vlak als een spiegel en verschillende wolktypen om ons heen. Dick blies nog even om ons wat wind in de zeilen te geven, het mocht niet baten.

De (bijna) volle maan werd al snel door een wolk aan het zicht onttrokken en al pratend hebben we de tocht in alle rust afgerond genietend van de ondergaande zon.

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 21-09-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Met een kajakmaatje van de NKB uit Purmerend had ik al 2 jaar geleden afgesproken eens het vaarwater rond Purmerend te verkennen. Het weer was er de oorzaak van dat dit nog steeds niet had plaatsgevonden. Het lukt mij ook alleen maar als ik een concrete datum afspreek. Dus op woensdag 9 juli zijn Elly en ik vertrokken naar Broek in Waterland. Via een routebeschrijving in het boek "Kanoparadijs Nederland" vond ik een camping aan het water.

Na een telefoontje met de beheerder bleek dat we van harte welkom waren bij de Kampeervereniging De Leek aan De Leek. Op het kampeerterrein zijn 40 vaste plaatsen voor leden. Daarnaast zijn er nog 3 veldjes voor kampeerders met een tent of tentje. Er is geen elektriciteit en ook geen mogelijkheid om met een caravan of camper op het terrein te kamperen. De grond, een meters dikke veenlaag, is hiervoor veel te zacht. Wij kozen een plaatsje uit op een terreintje bij het water. Wel werd ons meegedeeld dat een zeilschool, zo'n 17 puberende jongens, meisjes en leiding, om 17.00 uur zou arriveren, op het terreintje zou koken en s'nachts in de boten zou slapen. Dit kon mogelijk voor wat overlast zorgen, maar dit is reuze meegevallen.

Het weer viel echter niet mee. De hele avond stromende regen en voor donderdag was niet veel beter voorspeld. Om ca. 10.00 uur arriveerde mijn kajakmaatje uit Purmerend. Hij had er dus al een uur kajakken opzitten. Na een bak koffie hebben we besloten, ondanks de aanhoudende regen, toch maar te gaan varen.

Wat opvalt is dat je op heel veel plaatsen makkelijk vanuit je kajak over het land kunt uitkijken. Het water staat vaak op gelijke hoogte met het land. Enkele meters van de kant ligt het zelfs ver onder de waterspiegel. Via een paar zeer ondiepe watertjes zijn we naar Broek in Waterland gevaren. Vandaar ging de tocht naar Hollysloot via de Hollysloter Die, het Bozenmeertje, de Kerk Ae, Ooster Ae, Monnickendam terug naar de camping. Het weer was te slecht om onderweg eens rustig de dorpjes te verkennen. We zijn tot op ons hemd nat geworden, maar het was de moeite waard.

Vrijdag en zaterdag hebben Elly en ik nog een paar leuke tochtjes gevaren. Vanaf de camping kun je makkelijk verschillende kanten op en tochten net zo lang maken als je zelf wilt. Als je een rustige camping aan het water zoekt en verder geen faciliteiten nodig hebt dan is het goed toeven op deze camping. Boodschappen kun je doen in Broek in Waterland, maar hier zijn de mogelijkheden beperkt. In Monnickendam is wel alles te krijgen.

Jan de Bode

ontvangen per mail dd. 07-08-2008

jandebode59@hetnet.nl

Terug naar boven

Voor de gevorderden had de zeesectie afgelopen zaterdag een tocht Rondje Schier gepland. Van de vier gegadigden hebben uiteindelijk twee mensen de stoute schoenen aangetrokken en zo komt het dat ik met Herman de Win (tochtleider) een rondje Schier heb gevaren.

De windverwachting was fors, Zw 4-5, later afnemend naar drie; Meteonet had het nog over 6, afnemend naar 4-5 en buien met kans op onweer in de vroege avond. Deze keer hebben we vertrouwd op Windguru en dat heeft ons een mooie tocht opgeleverd.

Om 9.30 uur vertrokken we gelijk met de veerboot uit de haven. Met een stevige wind in de rug voeren we 6 knopen en in anderhalf uur zaten we al bij EilanderBalg 10, een uur voor het geplande tijdstip voor de drijfpauze op het wantij. We hebben rustig doorgesurft naar EB 12A en zijn daar aan land gegaan op Schier voor een korte pauze waarbij we even de benen konden strekken. We zijn daarbij een geultje ingevaren dat ons bijna tot aan de Noordzeekant van Schier bracht.

Na de pauze, via de zuidkust van Schier verder de EilanderBalg afgevaren langs Simonszand. Het plan was om hier nog even voet aan wal te zetten op de zuidelijke plaat. Uiterlijk 14.45 hadden we hier moeten zijn. Om 13.42 uur lagen we al voorbij EB 28, het eindpunt van de betonning, te genieten van het zicht op zonnende zeehonden op Simonszand. Om de dieren niet in hun rust te verstoren hebben we de tocht onmiddellijk westwaarts voortgezet, de start van de lange tocht boven langs het eiland. Aanvankelijk hadden we nog forse stroom mee tot een vaart van 6 knopen, maar dit werd op den duur minder. Niet alleen de stroom viel langzaam weg, ook mijn batterij liep langzaam leeg en het lichaam begon tegen te sputteren. Tegen 15.30 uur zijn we aan de Noordkant op Schier geland (6 19' E), precies tegenover het punt waar we even na 12.00 uur gepauzeerd hadden. Een wandeling naar het duin bracht ons hetzelfde uitzicht op het schip Orpheus, zoals we dat bij de middagpauze hebben gehad; we hadden ons zeg maar nog geen 400 m in Noordelijke richting verplaatst via een lange omweg.

Rond 16.00 uur gingen we verder en we probeerden wat verder op de Noordzee meer stroom mee te pakken. De teller bleef steken op 4 knopen, dus 4 zeemijl per uur. Een vlugge afschatting van de afstand tot Engelsmanplaat bracht me op 9 mijl, dus om 18.30 uur moesten we ons kamp kunnen opslaan voor het avondeten.

Herman had me al eerder verteld dat het een eindeloos lang stuk leek, die tocht langs de Noordkant. En dat is het ook gebleken. Niet alleen bleef het zicht op de vuurtoren voortdurend hetzelfde van een afstandje, later toen hij goed in beeld was en de kleur bepaald kon worden, bleef hij maar op dezelfde plek liggen (relatief dan t.o.v. de vaarrichting). We moesten er in een grote boog omheen en dan blijft het centrum alsmaar links van je liggen zeg maar. Dat begon dus al bij de PL1 en bleef zo tot PL9A, 3 zeemijl die ons toch maar een uur peddelen kostten.
Eigenlijk hadden we gewoon de tijd moeten nemen voor een bak koffie bij het Strandhotel. We peddelden namelijk nog tegen het uitgaande water in en de tijd die we hadden verloren aan het tegenstroomse peddelen hadden we makkelijk kunnen nemen om met een heerlijke bak koffie en een goed stuk gebak te genieten van de middagzon. Punt van aandacht voor een volgende keer.

Uiteindellijk belandden we om 20.00 uur op Engelsmanplaat. Vier uur in de boot, mijn lijf is in tijden niet zo stram geweest.

Met buien op komst en door het late tijdstip heb ik er van afgezien om de pannenkoeken voor de avondmaaltijd te bakken. We hebben de laatste resten proviand in de vorm van repen, worst, broodjes etc. verorberd en de zaak afgeblust met een restje koffie en "warme" chocolademelk.

Om 20.30 uur gingen we wederom te water om nog voor het donker binnen te zijn. Met een forse stroom mee en een klein windje in de rug voeren we uiteindelijk om 21.30 uur de haven binnen .

Het was een mooie tocht, we hadden prima wind en mooie golven. Niet teveel zon, bijna geen regen, het zat allemaal goed mee. Conditie speelt hier wel een rol; alleen tochtjes van één/twee uur enkele reis bieden onvoldoende voorbereiding voor een tocht als deze. 66 Kilometer stond er op de teller van Herman, dat is dan best fors.

Vermoeidheid maakt ook dat ik in mijzelf gekeerd raak, ook eigen keuzes ga maken over vaarrichting en zo. Dat kon gelet op de omstandigheden geen kwaad, maar mag in een groep niet voorkomen. De wil reageert op het lichaam, de geest bepaalt dan meer vanuit zichzelf het gedrag. Herman heeft dit alles, getraind als hij is (hij heeft dit jaar 2x zoveel kilometers gemaakt als ik) goed verdragen en we zijn er goed uit gekomen. Een volgende keer zal ik meer gehoor moeten geven aan de leiding. Waarvan akte.

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 03-08-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Een tochtje Zoutkamp / Lauwersmeer.

Maandag 7 juni verzamelden zich 7 KVW leden, Jan, Willy, Joost, Hinke, Guus, Elly en Jan, bij de loods om een paar dagen te gaan varen. Om ca. 11.00 uur voeren we op het Winsumerdiep richting Reitdiep. Het weer was goed, een matige tegenwind, maar goed te doen. Na een stop bij Rode Haan en Elektra arriveerden we om ca. 16.00 uur bij de camping Rousant.
Na het opzetten van de tent en onder het genot van een drankje werd een gezamenlijke maaltijd bereid.

Dinsdag stond een tochtje op het Lauwersmeer op het programma. De wind was inmiddels gedraaid en wat afgenomen. Via de Zoutkamperril voeren we naar de Schoenerbult. Na op een klein eilandje een korte koffiestop te hebben gehad, hebben we via de Slenk een rondje om de Schoenerbult gevaren. Op hetzelfde eilandje hebben we de lunch gebruikt en even gezwommen want het werd erg warm. Daarna zijn we in een rustig tempo langs de andere kant van de Zoutkamperril naar de camping teruggevaren.

Op woensdag zijn we via Ulrum en Leens naar de loods teruggevaren. Het was een prachtige tocht, zeer goed vaarweer en een leuk gezelschap. Dergelijke tochten zijn voor herhaling vatbaar.

Jan de Bode

ontvangen per mail dd. juli 2008

jandebode59@hetnet.nl

Terug naar boven

De KVW avondtocht werd opgeleukt door een heuse zeehond techniek in het dichtgeslibde haventje van Noordpolderzijl. Klik op bijgaande foto en al inzoemend herken je de instructeur. Twee leden zagen er brood in en hebben de wandeling in de blubber ingezet, op zoek naar bevaarbaar water.

Zelf ben ik met Steven naar Lauwersoog gereden en daar hebben we een leuk tochtje gemaakt over Brakzand, tegen de wind in (stroom mee en toch nauwelijks voordeel van stroom, vooral veel drift tegen) en later, surfend via de geul terug.

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 03-08-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Laatst ontving ik van Frits Huisman weer een mooie foto van onderweg. De bijbehorende uitleg hieronder is van Frits zelf.

Ik was niet eens met de kajak op pad maar met de fiets. Ging vanaf Warffum richting Noordpolderzijl en kwam toen langs het Noordpolderkanaal. Bij een brug/til ging ik mijn zadel stukkie hoger zetten en toen hoorde ik een gepiep uit het water komen. Had het dier anders niet eens gezien. Dus dat was wel het bijzondere aan deze vogel; hij trok de aandacht maar misschien moest ik bang van hem worden.

Vanaf de til heb ik de foto gemaakt. Dus niet alleen vanaf het water is de natuur te volgen, ook vanaf de wal. Vandaag overigens heerlijk rondje Kromme Raken gedaan met de kajak. Maar dan heb ik geen camera bij me. Heb ook niets bijzonders gezien. met vr. groet,

Frits

ontvangen per mail dd. 03-05-2008

Frits Huisman

Terug naar boven

De eerste dagtocht van het kalenderjaar op het open water. Normaal bouwen we dat op met bestemmingen als Schiermonnikoog - Haven en Engelsmanplaat, maar dit jaar direct naar Simonszand. Jasper heeft dit aangegrepen om de normale route via de Zuid Oost Lauwers te vervangen door vanuit de haven van Noordpolderzijl rechstreeks over te steken naar Reepriel en zo via het/de Schild tussen Rottumeroog en Rottumerplaat door te varen. Normaal gesproken is dit gebied gesloten van 15 mei tot 1 september. En omdat we dit jaar deze tocht vroeg gepland hebben, proberen we vandaag deze nieuwe variant uit.

Zuid - Zuidwest 5, mogelijk 6, afnemend naar 4, zelfs 2 is genoemd. Af en toe een bui. Een prachtige voorspelling waar je niets mee kunt. Met acht personen zijn we een half uur / uur na hoog water Delfzijl vertrokken en we hadden daar best wel haast mee. Het wad valt zo'n 2 meter droog (boven LAT) en we moesten voor 11 uur in de buurt van Reepriel zijn. Friedeke heeft ons daar heen gebracht en fungeerde daarbij zowel als haas als als loods. Dat ging best lekker, aanvankelijk een rugwindje, later wat minder en uiteindelijk zette de wind weer wat aan. Boven het Schild werd het even wat ruiger maar toen we de betonning eenmaal in beeld hadden werd ook het vaarwater rustiger.

Links en rechts hadden we goed zicht op misschien wel honderd zeehonden die in de verte lagen te zonnen. Ongemerkt hadden we ook al begeleiding gekregen en als je goed keek zag je regelmatig een zestal kopjes boven het water uit steken en ons geamuseerd volgen. Af en toe waagde een zeehond het wat dichterbij te komen, maar over het algemeen bleven we op flinke afstand genieten van een drijfpauze langs de platen.

Na de ronding van de gele boeien die de grens van het gemarkeerde gebied aangeven, kwamen velen van ons voor het eerst (of sinds lange tijd) boven het wad uit. Met de kust in zicht zetten we een koers van 300 graden in tot de ronding van Rottumerplaat. Een kleine rustpauze werd ingelast om de oversteek naar Simonszand te maken. Die zou naar verwachting tegen stroom en wind in moeten plaatsvinden en daarmee best een hele kluif kunnen worden. We waren ondertussen al 3 uur onderweg met slechts één drijfpauze achter de rug. Vooral het laatste stuk naar Simonszand leek het alsof er geen schot meer in zat. Je ziet dan toch wonderlijke dingen gebeuren in de mens. Vooral Dick rook de stal en de zekerheid van Simonszand aan de kim gaf hem vleugels. Het enthousiasme van mijzelf en de rest van de groep eindelijk onze bestemming bereikt te hebben werd door Jasper beloond met een fikse wandeling. Simonszand is een vlakke plaat en niet al het zand is hard en droog genoeg om te bivakkeren. We moesten op zoek naar een geul die ons verder de plaat op bracht zodat we de schepen dichter bij het kamp konden leggen (of niet zover met de schepen hoefden te zeulen ter bescherming tegen het opkomende water).

De pauze was zwaar verdiend. Een voor ons doen lange tocht, met wind en golf, zeehonden, zon en een onverwachte route in een onbekend gebied. Snel hebben we droog goed aangedaan, een kamp ingericht tegen zand en wind en vervolgens genoten van eieren, warme worst, een tostie of andere lekkernijen die je zoal als lunch mee je schip in kunt nemen. Een enkeling heeft nog een wandeling gemaakt naar een groep wadlopers die een eind verderop hun kamp aan het opslaan waren.

Om 4 uur, een anderhalf uur na de kentering, hebben we de terugtocht aangevangen. De wind was ineens verdwenen, een subtropisch buitje overgoot ons met water en hagel en daarna brandde de zon. Een heerlijk soepele terugweg met de luxe van een flinke stroom mee en geen tegenwind. Varend in de Zuid Oost Lauwers zagen we de buien en onweerswolken boven het land hangen. We hebben er een heel stuk langs kunnen peddelen en uiteindelijk moesten we er toch aan geloven. Regen, het geroffel van Donar en flinke wind tegen in de vaargeul naar Noordpolderzijl maakten er bijna een feest van.

Het was een bijzonder mooie dag, alle weertypen hebben we ondervonden, mooi uitzicht, golven, wind, van alles wat zonder dat het te lang ging duren of eentonig werd. Een prachtige route om te onthouden voor een volgende keer

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 03-05-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Vanavond hebben we als KVW de eerste avondtocht op het wad gevaren. Met vijf mannen zijn we het water op gegaan na een prachtige voorjaarsdag.

De wind was oostelijk, maar erg zwak, 3 BF. Met laagwater om 19.05 uur in de Haven, zijn we om 19.00 uur vertrokken en zaten we om 20.00 uur op de kust van Schiermonnikoog (direct achter de Glinder). De lucht betrok, zoals je kunt zien op de foto en van een mooie avondzon was dit keer geen sprake. Desondanks was het een mooie avond waarin we in een rustig tempo onze eerste zeetocht hebben gevaren. Dat smaakt naar meer!

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 03-05-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

De derde oefentocht van de KVW ging wederom over het Lauwersmeer. De afgegeven windverwachting O-NO 5 heeft Wim doen besluiten om net als vorige week in te stappen halverwege het Nieuw Robbengat, op de parkeerplaats vlak voor de camping.

Met een straffe oostenwind zetten Steven, Herman, Friedeke, Wim en ondergetekende koers naar Stropersplaat. In het begin hebben we even moeten experimenteren met de scheg om de juiste koers te houden en eenmaal op het Lauwersmeer ging het hard te keer. De wind van pal opzij maakte dat we het afvallen flink moesten corrigeren. Bovendien was de wind niet echt constant wat de koersvastheid niet direct bevorderde. Met Wim voorop en de rest er achter aan brachten we het tot de eerste ingang naar Stropersplaat.

Daar moesten we hard werken om vooruit te komen. In de verte een bootje, druk bezet met mensen, een oefening van de reddingsmaatschappij? Naarmate we dichterbij kwamen werd er heftiger gezwaaid en hebben we besloten het schip te bezoeken. Een motorboot met een zestal dames, goed in het zeilpak gestoken, maar alsnog aan de grond gelopen. Het maakt de galante prins in de mens wakker. Met een oude kaart en een halve instructie zijn ze het meer opgegaan, onbekend met het water, dat is vragen om verrassingen. De dames hadden de rode boeien willen volgen, op een afstandje, want bij de boei is het ondieper. Helaas, in dit geval was het beter geweest dichterbij te bevaren dan een 100 m er vandaan. Een plotselinge zandplaat verstoorde een mooi middagtochtje op het water.

Een peddel in de grond en het was ruim kniehoogte diep. Ik ben met Friedeke uitgestapt, Friedeke heeft de dames allemaal naar een kant van het schip gedirigeerd en samen hebben we ze vlot getrokken, al was het meer duwen zeg maar. Friedeke heeft ze haar nieuwe kaart meegegeven en met deze goede daad hebben we de dames uitgezwaaid, met de mededeling maar buitenom naar Stropersplaat te varen. We hebben ze niet meer gezien.

Maar nu komt het mooiste. Twee mensen, staand in het water, een kano was bij de hand, de andere was met de bewaarder inmiddels flink afgedreven. Ik ben snel in mijn kano gestapt en door gebrek aan activiteit bij de andere groep, is Herman afgezakt om hulp te bieden. Daar bleek een sleeplijn verworden tot spaghetti en moest hulp geboden worden. Uiteindelijk heb ik zelf de kayak van Friedeke opgehaald en is ze na lang wachten toch nog in kunnen stappen. De geredde dames zaten waarschijnlijk al aan de sherry voordat wij de operatie afgerond hadden.

De vermoeidheid sloeg toe maar daar heb je niks aan tegen een 5-6 BF. We moesten flink doorwerken om uiteindelijk Stropersplaat te halen. We hebben een mooi plekje opgezocht in de luwte en rustig droge kleren aangetrokken en geluncht. Goed eten, grazen zeg maar, tijdens een tocht als remedie tegen de hongerklop.
Na een half uur zijn we weer ingestapt en langs de zuidkant van Stropersplaat richting Oostmahorn gevaren; wind en golven in de rug, surfen maar!

Binnen no-time waren we terug, daarna hebben we flink moeten werken om tegen de iets gedraaide NO wind in te komen. Kompaskoers 30 om 0 te varen. Om de dag af te maken kregen we op weg naar het Nieuw Robbengat nog even flink de wind van voren en moesten we stevig aan het werk om toch nog bij de parkeerplaats te kunnen komen. Een uur eerder vertrokken, maar even laat aangekomen als de vorige week.

Al met al, een leuke enerverende dag met veel afwisseling en genoeg stof om over na te denken. Komende woensdag, de eerste avondtocht. Ik ben benieuwd.

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 03-05-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Vandaag heb ik de tweede oefentocht van de KVW gevaren samen met Sjoerd, Wim, Steven, Mathilde, Herman en Rein.

We hebben de auto's geparkeerd aan het nieuw opgepoetste parkeerterrein tussen het Boze wijf en de camping en hebben aldaar onze kano's ingeladen en te water gelaten. Net voorbij de jachthaven hebben we Rein opgepikt en zijn we doorgevaren naar Oostmahorn. Een rustige zuidwestenwind, kracht 3 probeerde ons van koers te krijgen. Het weer was droog en zag er vanaf een afstandje dreigend uit. Toch hebben we de oversteek gemaakt naar Stropersplaat. Onderweg kregen we begeleiding van het onweer in het Noorden en bij aankomst was er een welkomsbuitje dat een enkeling van ons ertoe bracht om zijn tent op te zetten. Goed idee overigens om standaard een schuiltentje mee te nemen.

Rein heeft ons bijgepraat over het nut, de noodzaak en het gebruik van een marifoon voor een club als de KVW. Waarvoor dank, we zullen er de komende zeetochten zeker ons voordeel mee doen en de pauze ging op deze manier vandaag snel voorbij.

De terugweg hebben we rustig ingezet en een enkeling kreeg het aan het eind nog even zwaar. Afsluitend naar de haven toe nog even een bui waar we goed nat van zijn geworden. De eindspurt van Steven werd begeleid met een prachtige zon en uiteindelijk zijn we bijna droog op onze bestemming aangeland.

Het was al met al een rustig tochtje, begeleid door wisselvallig weer, prima gelegenheid om vertrouwd te raken met een nieuwe boot en het open water.

Harm Lammers

ontvangen per mail dd. 03-05-2008

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Ik ben net terug van een week zeekamp op Vlieland. We zijn droog aangekomen en hebben droog ingepakt bij mooi zonnig weer. De tussenliggende dagen hebben we iedere dag wolken gezien en wind gevoeld. Dagelijks woei er een wind min. 7 Bf vanuit ZW - NW hoek.

Geweldige golven, leuke branding en hard werken. De technieken komen bij dit soort weer niet echt goed uit de verf, maar het spelen met de golven is dan des te leuker. Branding varen is echt GAAF!

Verder heb ik ook mijn ZV diploma behaald, dus mijn week is in alle opzichten geslaagd.

Mocht je ook een week weg willen dan kan ik je dit kamp op Vlieland aanbevelen. Je moet van kamperen houden en verder wordt er voor je gekookt, heerlijk en onbezorgd genieten van kayakken en alles wat daarbij komt kijken.

Harm Lammers

geplaatst op 23-09-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Vandaag heeft Rein de trailer weer reisvaardig gemaakt. De steun achter voor de verlichting is weer vastgelast. Gelieve er niet op te gaan staan en bij het rijden rekening te houden met de lengte van de trein!

Verder is het een en ander weer gesopt en gesmeerd en hebben we de steun voor het neuswiel vervangen.

Ik wens jullie veel kanoplezier in deze nazomer.

Harm Lammers

geplaatst op 07-09-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Allen,

Nog mensen die meegaan naar de VeluweRally, zie www.veluwerally.nl voor meer informatie. Opgave lijst hangt zoals gewoonlijk in de loods. Verder hoor ik het wel.

Mvg Marcel,

ontvangen per mail dd. 30-08-2007

marcelophuis@gmail.com

Terug naar boven

Op 6 t/m 12 augustus was ik te gast bij deze tocht georganiseerd door o.a. jullie kanoverening.

Een dag van te voren geef ik mij nog voor deze tocht op. Ik ben nr. 41 en er kunnen er 100 mee doen dus dit was geen probleem. Er kwamen zelfs nog 2 mensen na mij.

Op zondag kan je dus al komen, dat is wel fijn want de meeste mensen komen toch van ver. Net voor Winsum staat een vrouw te liften. Ze bleek een lekke autoband te hebben en ik heb haar eerst thuis gebracht naar Garnwerd, een leuk plaatsje vlakbij Winsum, waar later de lange afstandtocht ook heen vaart. Het is een mooie camping aan het water waar de TKBN net een zomerkamp heeft gehad. Sommige mensen zijn hiervan blijven hangen en varen dit er achteraan, zoals Adriaan die de S&O voor de 10e keer meevaart en Henk die hem voor de 7e keer vaart. Ik vaar hier voor het eerst.

Maandag, ik vaar 36 km (lange afstand) van Winsum naar Zoutkamp. Wegens de officiële opening mag je pas om 10.30 starten, omdat ik toch de lange route wil varen, vertrek ik eerder. Misschien een tip om de opening de avond ervoor te doen. In Baflo was een goede pauze plek met toilet. De camping in Zoutkamp was een van de hoogtepunten van de hele tocht. Op het achterste kampeerveld staan 2 boeien waar je met een trap naar binnen kan. Daar was in elke boei een toilet, douche en paar wastafels gemaakt met kleine ronde raampjes. Heel origineel en een bezienswaardigheid op zich. Vlakbij het eerste veld was het grootste toiletgebouw, deze waren in plantenkassen gemaakt. Er hingen héél veel hele zoete rijpe druiven en je mocht er net zoveel van plukken en eten als je wilde. Erg leuk en ik heb er heerlijk van gegeten, met een pan soep erbij had ik een volledige maaltijd. Ik hoop dat als jullie de tocht gaan veranderen dat deze camping erin blijft.

Dinsdag vaar ik 33 km (lange afstand) naar Lettelbert. Deze dag vaar ik met Henk die zich aanpast aan mijn langzame tempo. We slapen op een Nivon camping. Deze eerste drie campings hebben gratis warme douches en toiletpapier wat ik wel gastvrij vind.

Woensdag, vanaf deze dag vaar ik de middelste afstand, deze dag 28 km naar Lageland. Leuk dat je elke dag zelf kan bepalen welke afstand je wilt varen. Vaar je deze tocht vaker dan kan je de route zelf ook zo afwisselen. Het stukje door Groningen (ik koos voor de zuidroute) vond ik erg leuk, het eerste stukje tot Nieuwklap ook, de rest niet, grote kanalen en saaie vaarten. De camping heeft slechte sanitaire voorzieningen en een dure douche. Gelukkig verdwijnt deze camping waardoor jullie de route ook gaan veranderen.

Donderdag is de rustdag. Je kan de bus nemen naar Groningen voor 1 Euro, sommigen lopen de 6 (?) km en ik huur een fiets. De organisatie haalt en brengt de fietsen weer terug, wat een service. Ik fiets wat door Groningen, en ga naar het Groninger museum waar ik al jaren heen wil. Het gebouw zelf vond ik erg mooi. Tenslotte ga ik nog even naar de bibliotheek, o.a. het NKB blad en vaarkalender liggen er op de 1e etage.

Vrijdag 27 km naar Appingedam. In het rondje van Woudbloem vaar ik verkeerd. Ik vaar langs huizen, maar geen mens te zien om de weg aan te vragen. Uiteindelijk zie ik een vrouw haar hond uit laten, ik vaar zo hard ik kan en word weer op de goede weg gewezen (achteraf de heen route naar het gemaal), hier komen twee mannen mij tegemoet en keer ik om. Het zekere voor het onzekere nemen, in een snel tempo (langzaam voor hen) varen we terug. Zij gaan naar Slochteren 9 km extra en varen deze dag 49 km. Ik heb verder niemand gezien en ben bijna bij het Schildmeer. Als ik daar alleen over moet, moet ik langs de kant varen wat een stuk extra is en niet zo leuk. Mocht ik omgaan dan wil ik wel zeker weten dat ik de kano weer in kom en dat is niet zo, als ik alleen midden op het meer vaar. Gelukkig Adriaan heeft net gepauzeerd voor het meer. Hij wil wel met mij mee het meer over. Het waait niet zo heel hard maar ik word toch nat van de golven omdat ik mijn spatzeil niet hoger had getrokken. Alweer in een voor mij snel tempo (en Adriaan houd al rekening met mij, wat kan hij snel peddelen) peddelen we naar de overkant. Omdat we bijna bij de sluis zijn peddel ik nog verder achter hem aan om die "bak water" niet voor ons beide apart vol te laten lopen. Hij maakt daarna een extra rondje richting Delfzijl en ik ga naar Appingedam. Daar vaar ik onder de hangende keukens door. Dat rondje door Appingendam was leuk.

Zaterdag, 25 km naar Ten Post. Omdat ik elke dag maar heel weinig mensen zie ga ik het eerste stukje tegen de routebeschrijving in varen. Dat maakt de pauze in Appingedam voor mij ook logischer qua afstand. Ik krijg wel commentaar, dat ik verkeerd ga, of ik wat vergeten ben enz. Appingedam heeft een steigertje heel dicht bij de winkelstraat en het was leuk om daar even heen te gaan. Ook Klaas Hofman ligt aan deze route en daar stop ik ook nog even. Hierbij viel een van mijn krukken in het water en zag ik deze langzaam vol water lopen en zinken. Twijfelend of ik er meteen achteraan zou springen maakte ik snel de andere kruk los en kon hem nog net hiermee omhoog halen.

De camping bij ten Post heeft voorbij de steiger een duiker met aan het einde weer een steiger zodat je de camping in kan varen.

Zondag 28 km op de laatste dag. Elke dag heb ik van te voren de routebeschrijving gelezen maar je kan ook op de zelf getekende kaartjes varen. Deze dag had ik alleen het kaartje bekeken. Ik zit op de middelste route en lees ineens met hoofdletters OVERDRAGEN en nog een keer. Dat was ik op de hele route nog niet tegen gekomen. Ik ben wel de eerste op deze tocht maar weet niet waar de andere mensen heen gaan. De meeste nemen de korte route en Dick en Marijke die op dit stuk pauzeerde nemen misschien wel de lange route. Ik gok het erop, misschien kan ik fietsers aanhouden. De eerste overdraging viel mee, een grasdijk, moet lukken. Omdat ik de hele week al pijn in nek en schouders heb kies ik voor het steigertje aan de kopse kant ipv een stukje verder in de lengte van met slootje. De kano past precies in de breedte in de sloot maar dan lig ik vast in het riet. Zo hard ik kan peddel ik en kom ik steeds een stukje schuiner, het riet plat duwend met de punt, meer belastend voor lichaam dan een stukje verder trekken van de kano over het gras was geweest. Uiteindelijk kom ik los, dan is het een heel stuk harken door de plantendrek. Nu zit ik in de val als de volgende overdraging niet lukt. Ik zie vanuit de verte 2 huizen staan, gelukkig ik kan altijd hulp vragen. Maar die 2 huizen staan elk aan een kant van de sloot, dat betekent een weg ertussen. Er ligt weer een goede steiger, maar op de dam een asfalt weg. Ik trek de kano omhoog tot de weg en neem een boterham en een kom thee. Hopend dat er nog andere kanovaarders achter mij komen. Je moest die ochtend op vaste tijden door de sluis. En de volgende groep vertrekt een uur later en ik heb bijna 20 km gevaren zonder pauze dan moet ik wel erg lang wachten als er bij de eerste groep niemand zit en ook bij de tweede groep is dit niet zeker. Na nog een boterham en een kom thee besluit ik het afvalhout in de berm te bekijken. Twee houten stukjes plaat liggen daarbij. Die leg ik over de weg heen en daar kan ik de kano overheen trekken. Gelukt. En dan zie ik in de verte 2 kano’s aankomen…

Het eindpunt is weer in Winsum. Net voor de camping staan rozenbottels waarvan ik nog snel een pannetje vol pluk om jam van te maken.

Ik vond het een leuke week. De getekende kaartjes en beschrijving zijn voldoende om mee te varen. Wel miste ik de kanosteigers die wel op de waterkaart staan, misschien een tip voor volgend jaar? De kanovoorzieningen in Groningen, op campings en de steigers onderweg, vond ik heel goed. Ik wist niet dat er zoveel te varen viel in het hoge noorden. Ik probeer elk jaar wat anders te varen maar kom vast nog wel eens terug, zeker als de route veranderd word.

Hartstikke bedankt voor de goede organisatie,

Chanouk

ontvangen per mail dd. 20-08-2007

Chanoek

Terug naar boven

Donderdag 2 augustus met Harm vertrokken uit Nieuw Statenzijl voor een tocht naar Termunterzijl. Bij vertrek was de wind al iets meer aangetrokken dan voorspeld en via de marifoon hoorden we dat de wind in de Duitse bocht zou toenemen tot 5 Bft. Eenmaal onderweg, riep een zeiler ons toe, via zijn marifoon, een waarschuwing voor onweer te hebben ontvangen, waarop wij besloten dan maar te gaan voor de eerste betonning D 29 omdat ook de lucht boven Emden al aardig zwart werd. Toch een leuke tocht met een visje na.

Rein Huisman

geplaatst op 09-08-2007

reinhuisman@home.nl

Terug naar boven

Donderdag 2 augustus, om 13.00 uur vanaf de loods vertrek naar Termunterzijl voor een tocht Nieuw Statenzijl naar Termunterzijl. Aanmelden bij ondergetekende.

Groet, Harm

geplaatst op 01-08-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Zaterdag 14 juli, tijdens de navigatie cursus, waren we door Ko Schrik, van de Futen, voor deze TKBN tocht uitgenodigd, samen met Steven Dijk vertrok ik naar de Houtribdijk voor een tocht van Trintelhaven naar Urk en terug.

De diverse weerstations waaronder de voor mij doorslaggevende KNMI gaven een wind waarschuwing ZW 6 Bft. Na enig overleg werd besloten, omdat de terugweg weleens te zwaar zou kunnen worden, bij de Houtribdijk langs te varen naar Enkhuizen en terug naar Trintelhaven.

Halverwege trok de wind echter al aan tot door Ko zelf gemeten 6 Bft. wat tot gevolg had dat in no time er een zijdelingse golfontwikkeling optrad van 80 cm en we genoodzaakt werden dichter bij de dijk te varen. Verbazend was het te zien dat van de hele groep (11 personen) er niemand begon te stuntelen of bang werd.

In Enkhuizen gepauseerd en de terugweg aangegaan.Voor het Krabbersgat bij Enkhuizen vochten we ons tegen de hoge golven en enorme wind in.Bij de dijk aangekomen ben ik uit de kano gegaan heb de wind gemeten 6-7 Bft. heftig!!

Vanaf de hoek Krabbersgat- Houtribdijk werd het een waar spectakel, met een inmiddels iets ruimende wind maar nog altijd 6 Bft.,14 km surfen over soms erg steile golven en een spectaculaire wind in de rug.De hele groep heeft het droog overleefd en is, met een tevreden vermoeid gevoel, bij aankomst uit het schip gevallen.

Futen bedankt.

Rein Huisman

geplaatst op 15-07-2007

reinhuisman@home.nl

Terug naar boven

Vooruitlopend op Delfsail heb ik gisteren, samen met Steven Dijk, de zeehaven van Delfzijl verkend.

Buiten de havenpier bij Oterdum zijn we aan het eind van de middag de dollard opgevaren en gelijk de haven ingang ingevaren. Na dik een uur varen kwamen we aan in de jachthaven van de vereniging Neptunes en na een patatje in Delfzijl zijn we, de wal afzoekend op een goede instapplaats voor Delfsail, weer rustig teruggevaren naar de pier bij Oterdum.

Een raar tripje tussen de haven-bedrijvigheid en -luchtjes door.

Rein Huisman

geplaatst op 10-07-2007

reinhuisman@home.nl

Terug naar boven

Meteorologie voor watersporters. Voor de liefhebbers, denk aan de prijs!

Als er belangstelling voor is kunnen we wellicht vanuit de vereniging een uitje organiseren.

En voor hen die een vervolg willen op onze creatieve dag in december! Is er www.ja-maar.nl/!

Groet, Harm

geplaatst op 26-06-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

20-06-2007, Een avondtocht op het Wad.

Om 19.30 vertrokken we uit de haven van Lauwersoog, de golven goed zichtbaar, richting Z18. Het had flink gewaaid en aan het eind van die dag zou het wat afzwakken. De wind was ZW- W 4-5 Bft.de golfhoogte 90- 110 cm.

Vanaf de Z18 werd het aardig gemakkelijker, de golven kwamen nu recht van voren en al gauw besloten de voorvaarders Bert Glazenburg en ondergetekende, vanwege het spektakel, de geul weer op te zoeken. Na de Glinder, bij de GVS 2 hebben we op de plaat een pauze gehouden en de terugweg weer aanvaart. Heerlijk, de wind in de rug en surfen over de golven, voor m'n gevoel af en toe met brommersnelheid.

Toen er ook nog een hekgolf van een visserschip bij kwam werd het even te veel, spontaan sloeg ik om (voor het eerst met mijn Meridian), ik lette te veel op de komende golf en wilde brommersnelheid plus. Onderwater gunde ik mezelf, door de schrik, geen tijd een eskimorol in te zetten. De kiwi redding echter, samen met Dik van der Heide, verliep ook in deze golven perfect.

Aan het eind, vlak bij de haven, keek ik om en zag een grote oranje/ rode bol de horizon raken.
Het Groninger Wad!

Rein Huisman

geplaatst op 22-06-2007

reinhuisman@home.nl

Terug naar boven

De tocht Eemshaven - Borkum ging vorige week niet door. Als alternatief hebben Rein en ik wat oefeningen gedaan in het Lauwersmeer. Het was prachtig weer en het oefenen ging ons goed af.

Deze week was zaterdag ter vervanging van die Borkum-reis een tocht naar Engelsmanplaat gepland via Schier-West. Helaas moest ook deze vanwege de onweersdreiging worden afgelast, mogelijk dat op vaderdag, vandaag, een tocht naar Kobbeduinen/Schier-Oost wel tot de mogelijkheden zou behoren. Daar heb ik van afgezien en met Rein en Steven heb ik zaterdagmiddag wederom afgesproken om bij het strandje te werken aan onze steunen en eskimoteer ervaring. Het opbinden van mijn schip leverde al een eerste nat pak op en met Steven heb ik me nog afgevraagd of we er wel aan moesten beginnen. De buienradar van 9.00 uur gaf nog een wolkenloos Nederland aan, maar om 11.00 uur tekende er zich toch een blijvende streep buiigheid af van Stavoren tot Lauwersmeer die duurzaam van aard leek.

Nadat we omgekleed waren begonnen wederom de druppels te vallen en eenmaal ingescheept kwam het hard naar beneden. Rein lag met zijn zeilboot bij de steiger en wilde nog eerst koffie drinken, maar eenmaal nat hebben Steven en ik aangedrongen op eerst het werk en dan de koffie.

Na een goed uur steunen en keren hebben we ten koste van een zwembril het ruimere sop verkozen. Een oversteekje naar Hoek van de Bant om weer warm te worden, een kleine wandeling en met de wind vol in de rug binnen een mum van tijd weer terug.

Al met al, na die eerste druppels hebben we een mooi middagje geoefend in heerlijk weer en aangenaam water. Die koffie hebben we gemist, maar die halen we later zeker nog een keer in.

Heren, dit gaan we vaker doen!

Groet, Harm

geplaatst op 17-06-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

De voorspellingen waren de hele week al slecht; onweer kans en wind 4/5 uit het Noorden.

Misschien mede door de gestage regen ten zuiden van Stad, hebben we besloten de informatie over golfhoogte en verwachte wind (toenemend tot 5-6) te respecteren. Zelf heb ik er zo mijn vraagtekens bij als Kustwacht Rottum waarschuwt voor 5 en Windguru niet verder komt dan 3. Waar moet je dan op plannen?

Met de juiste beslissing, gelet op de groepsamenstelling en de wensen van de tochtleider, zijn we richting Lauwersoog getogen. Aldaar hebben alsnog twee mensen afgezien van een wadtocht, hetgeen we natuurlijk respecteren. De overige 6 leden hebben zich goed ingepakt en mentaal voorbereid op mogelijk een zware dag.
Het viel allemaal reuze mee, vooral de wind kwam niet verder dan 4 Bf en nam gevoelsmatig in de middag af naar 3 (ook volgens Windguru).
Al met al hebben we heerlijk gevaren en misschien nog wel belangrijker, de terrassen van Schiermonnikoog verkend. Als je het in tijd omrekent, zijn we langer aan wal geweest dan we uiteindelijk op het water hebben gezeten.

Aan het eind van de tocht hebben twee leden het droog gehouden en de anderen hebben elk op hun eigen manier hun oefeningen nog even gedaan. Het water voelde niet koud aan en het was goed keren in de haven.

Misschien jammer van Simonszand, maar dit is ook een mooie dag geweest.

Deelnemers : Herman (TL), Michiel, Hielke, Dik, Ido en Harm.

Harm Lammers

geplaatst op 17-06-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Op initiatief van Rein Huisman is Joost Beukema terug in de boeken gedoken voor een avondje EHBO op zee.

Het gaat bij EHBO op zee om het voorkómen van ongevallen, het voorbereid zijn op het kunnen handelen van bepaalde situaties en het kunnen inroepen van hulp in situaties die je niet kunt afdoen.

Het gaat dus om het doen van dingen die passen bij de kwaliteit van je materiaal, de gesteldheid van lichaam en geest en de kwaliteiten van de groep waarmee je vaart.
Als er dan toch een ongelukje gebeurt, zorg ervoor dat eerst de veiligheid van de redder en de groep is gewaarborgd en kom dan pas in actie.

Jan de Bode liet zien wat hij allemaal mee neemt op zijn tochten; EHBO kit, telefoon en noodsignalen, ducktape en ander reparatiemateriaal, sleeplijn/touwen/bindriemen, heet en koud water, reservekleding en natuurlijk geld.

Naast de algemene zaken zijn we dieper ingegaan op onderkoeling en verdrinking. Naar aanleiding van het staatje van hoeveel tijd iemand heeft te leven in water van een bepaalde temperatuur is een hele discussie op gang gekomen over de relevantie van kleding, reservekleding en het voorbereid zijn op het zo snel mogelijk weer in de boot komen (uit het water, daar koel je het snelst in af) en het op termperatuur krijgen van mensen die onderkoelingsverschijnselen vertonen.

Joost Beukema vertelt.

Ten aanzien van verdrinking werden we gewezen op een bijzonder verschijnsel, nl. Secondary Drowning. Hiermee wordt bedoeld dat iemand die bijna verdronk, alsnog een uur of twee na de bijna fatale gebeurtenis alsnog kan verdrinken. Het is een ingewikkeld verhaal, maar het komt erop neer dat als er water in de longen is gekomen, dat dit zich kan verspreiden over de longblaasjes en zo een film over je longen kan leggen waardoor je alsnog verdrinkt. Dus ten allen tijde bij bijna verdrinking (met water in de longen), naar de arts (en indien nodig voor observatie naar het ziekenhuis).

Ik heb het als een leuke en leerzame avond ervaren waarin we op een andere manier met onze hobby bezig zijn geweest.

Aftiteling: U zag Joost Beukema in het kader van de winteractiviteiten van de KVW - Initiator : Rein Huisman - Presentator : Jan de Bode - Koffie en thee waren in de zorgzame handen van Willy van den Berg.

Harm Lammers

geplaatst op 26-05-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Als tochtleider bereid je altijd iets moois voor. De voorspellingen waren 4 tot 5 en daarom had ik alternatieven naar Engelsmanplaat en Schildknoopen uitgewerkt.

Vandaag nog even het weer bekeken. Windguru kwam uit op 4 (op de rand van 5), weeronline hield het op 4 en meteonet op 5 - 6 groeiend naar 6. Wat moet je dan?

Ik heb geluisterd naar de ervaringen van de groepsleden en besloten dat Lauwersmeer vandaag voldoende uitdaging kon bieden, zodat het ook nog leuk kon zijn.

Met een club van 6 het meer op. Rein kan ik ondertussen wel peilen, de anderen had ik dit jaar buiten nog niet gezien. Iedereen beheerste de technieken in het zwembad, dus daar liepen we geen risico.

Laten we het houden op NO 5, volgens KNMI later opgelopen tot 6. Vanaf de parkeerplaats hebben we het rustig aan gedaan, ik heb Rein die normaal als haas fungeert bewust even als achtervaarder gezet om te zien hoe de anderen zich wisten te redden. Eenmaal voorbij de sluis het meer op bleek het voor een aantal al best spannend. Dan blijkt dus dat ik de afgelopen maanden al veel gepeddeld heb en dat ik het zicht eigenlijk al kwijt ben op de capaciteiten van degenen die dat niet in die mate gedaan hebben. Dat was een lesje voor mezelf.

Uiteindelijk hebben we de luwte van de lage wal gezocht en hebben we de oversteek naar Oostmahorn maar laten varen. Aan de oostkant afgezakt en dan het normale rondje. Op weg naar het rustpunt hadden we de wind pal tegen en dat maakte dat we dwars door de golven kliefden. Da's mooi werk!

Vlakbij het rustpunt bleek Herman toch een groot probleem te hebben om zijn schip met die forse zijwind op koers te houden. Ook dat moet je leren door te doen. Misschien dat hij het voor deze keer wel erg hard voor de kiezen kreeg. Het liep allemaal goed af.

Op ons eiland aangekomen, bleken we 2 uur gevaren te hebben over een stuk dat in een uur en een kwartier kan. Dat beloofde wat voor de terugweg.

Het idee om via dezelfde weg terug te gaan was aanlokkelijk omdat er goed gesurfd kon worden. Uiteindelijk hebben we dat laten gaan omdat we de groep niet tijdelijk wilden splitsen. In de tweede bocht kwam Herman opnieuw in de problemen toen de zijwind er fors op inbeukte. Ik heb een lijntje uitgelegd en hem weer het water op gesleept. Gezekerd zijn we door de wind vooruitgeblazen en het grote meer weer opgegaan.

Daar bleek de wind nog steeds fors en hebben we het lijntje laten liggen. Een deel van de groep zocht lager wal en ik wilde de kortste weg met mijn sleep.
Om een lang verhaal kort te maken, ook de terugweg deden we in 2 uur, mede dankzij de hulp van Hielke die de sleep kwam versterken.

Het was een mooie dag met veel wind en veel golven; van voor tot achter en alle graden daartussen. Ik denk dat een ieder van ons een goede les in stabiliteit heeft gehad en daarin ook is geslaagd.
Verder hebben we allemaal meer dan één tandje bij moeten zetten om deze tocht droog te voltooien en zijn we ook conditioneel sterker geworden.

Al met al een geslaagde afsluitende oefentocht waarbij de wind een factor van belang bleek en tot op heden van elk rondje Lauwersmeer een unieke ervaring weet te maken.

Rein, Marcel, Bert, Herman en Hielke bedankt voor deze mooie dag.

Harm Lammers

geplaatst op 29-04-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Afgelopen weekend ben ik met Rein naar Zeeland geweest. Als voorbereiding op het NKB kamp op Vlieland in september hebben we het Zeeuwse sop een keer geproefd.

Prachtig weer, geen zuchtje wind en daardoor ook bijna geen branding. Desondanks was het een geweldige ervaring om deze dag mee te maken.

Komende zondag hebben we de laatste oefentocht van de zeesectie. Het tij keert aan de late kant, ik verwacht er geen zeetocht van te maken. Als mensen goede ideeën hebben, houd ik me aanbevolen.

Tot zondag. Harm

geplaatst op 25-04-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

15 April weer een oefentocht over het Laauwersmeer gevaren dit keer onder leiding van Dick Niehof. Bij de loods werd geopperd naar de Engelsmanplaat te varen wat door Dick afgewezen werd. Omdat de chaos bij het Boze Wijf door de kap van vele bomen groot was zijn we bij een parkeerplaats aan het water ingstapt.

Er was weinig wind en het was behoorlijk warm. Eerst over naar Oostmahorn, een pauze en op verzoek van Michiel de tocht te vergroten op naar Ezumazijl, echter door de tijd gedwongen bij de ingang van de slenk hier van afgezien en toch maar onze ronde ingezet.

Even voorbij onze gebruikelijke rustplaats weer een pauze. Michiel en ik wilden de kano niet uit en hebben een ommetje gamaakt gemaakt. De terugtocht kwam traag op gang. Het was een prachtige tocht in een heerlijke voorjaarszon.

Rein Huisman

geplaatst op 24-04-2007

reinhuisman@home.nl

Terug naar boven

Zaterdag 14 april voor het eerst in het seizoen, samen met Harm, het wad weer bevaren. Onafhankelijk van elkaar hadden we de tochtplanning in het excel programma van Ko uitgewerkt. Rond een uur zaten we in de boot.

Met een oostelijk windje in de rug voeren we met de stroom mee, op ons gemak naar de Engelsmanplaat. Pauze en een kleine wandeling op de plaat en terug. Oostenwind tegen stroom.

Een prachtig voorjaars-wad, op de terugweg voor ons alleen.

Het excel vaarplan van Ko bleek niet alleen akelig precies te werken maar was ook erg leuk om te maken. Fantastisch!

Groet, Rein

geplaatst op 17-04-2007

reinhuisman@home.nl

Terug naar boven

Na al die eerdere tochten is dit niet het begin van het nieuwe seizoen. Van de andere kant, de groep is nu wel groter.

Vertrokken met een N3 vanaf Hoek van de Bant naar Oostmahorn. uitdrijven totdat enkele groepsleden het vakantiedorp bezichtigd hebben. In ganzenpas naar ons rustpunt voor de picnic. Dat dat zomaar kan tijdens de 1e tocht. Die klimaatverandering lijkt inderdaad een feit. Afijn, de terugtocht als voorvaarder gestart. Op aangeven van Wim de buitenbochten gekozen, langs de Oostrand omhoog tot halverwege en dan oversteken. Het concept voorvaarder is dezer dagen van betekenis verandert. Gekoppeld aan het klimaat?

Afijn, later maar een maatje opgezocht die de golven van onze NNW4 toch nog een beetje spannend vond op zijn eerste tocht. Alles is goed gekomen, iederen is droog aangeland. Op Michiel na natuurlijk, die moest met Dik zijn eerste voorjaarstocht vieren met een eskimorol.

Heren, petje af. Een nat pak in water van amper 10 graden zal ik niet vrijwillig oplopen. Al met al een mooie tocht om het seizoen mee te beginnen. Dat smaakt naar meer.

Groet,
Harm

geplaatst op 07-04-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Zondag j. l. met Harm weer een prachtige tocht over het Lauwersmeer gemaakt.

Gestart vanaf een steiger in de jachthaven Noordergat, met een straffe overwegend 5Bft, in een heerlijk zonnetje, (wel een beetje koud) drie uur rondgepeddeld.

Rein Huisman

geplaatst op 02-04-2007

reinhuisman@home.nl

Terug naar boven

Gepland als onze eerste wadtocht, hebben we toch besloten voor het Lauwersmeer. NO 4/5 en watertermperaturen die nog aan de lage kant zijn. Verder een ongunstig tij voor een tocht naar Engelsmanplaat, rondje Geul van Brakzand of Lutjewad.

Na een kop koffie op de Kaiki en een klein kwastje verf om 12.45 vertrokken vanuit de haven. Er stond minder wind dan vorige week, dus meteen door naar het eilandje voor een picnic. Tegen 14.00 uur aan de boterham, en soep van thee met aspergepoeder. Genieten! Heerlijk zonnetje, straf windje, twee oudere jongeren op pad. Tegen 14.45 weer ingescheept op weg terug. 10 surfers, een vastgelopen motorjacht (Ulrum) en een enkel zeilbootje. Verder heb je het meer voor jezelf.

Rein barstte van de energie en fungeerde als haas. Ik liet me niet gek maken en om 15.50 meerden we aan in de haven. Het voelde goed, we hadden over en waren niet kapot. Yes!

De wachtrijen voor een visje waren op deze dag te lang en het biertje mag Rein deze keer drinken met zijn jarige zoon. 15 alweer. Proficiat.

Ik ben benieuwd wat de oefentochten gaan brengen.

Tot volgende week,
Harm

geplaatst op 01-04-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Het beloofde mooi weer te worden. Eerste wadtocht met Rein voor dit jaar. Het was mooi weer, maar de wind O5 met stoten 6 Bf dreef ons terug naar het Lauwersmeer.

Rein had Friedeke en Wim ook uitgenodigd. Een leuk clubje met spannend weer. Vanaf het strandje naar Oostmahorn. Vlak voor de haven stak de wind op en kon je de 5 Bf voelen. Vanaf de Zoutkamperril had de wind een lekkere golf opgebouwd, die weer terugstuiterde tegen de Betty Nordgas.

Na de koffie, de wind wilde niet gaan liggen, de stoute schoenen maar weer aangetrokken en in de kayak gestapt. Tegen de wind in bleken de golven een stuk beter te verdragen van vanaf links. Eenmaal aan de overkant omwille van de tijd weer rustig terug gevaren.

Het was een bijzonder mooie tocht en als het water iets warmer was geweest, hadden we nog kunnen genieten van al dat opspattende water.

Rein, Wim en Friedeke, ik heb genoten.

Groet,
Harm

geplaatst op 25-03-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Met het vroege voorjaar in het hoofd zijn Rein en ondergetekende vandaag weer een stukje gaan varen. Wind 5/6, West tot Noord-west.

In verband met de watertermperatuur en voor de afwisseling zijn we bij Zoutkamp ingestapt en doorgepeddeld naar Lauwersmeer. Het was even doorwerken, maar zeker de moeite waard. Een prachtig gebied, helemaal voor ons alleen en natuurlijk de grote grazers.
Op de terugweg met de wind in de rug heerlijk kunnen surfen. Het was een mooie tocht die we hebben afgesloten met een borrel in de Gouden Karper.

Tot een volgende zaterdag.

Harm Lammers

geplaatst op 17-03-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Afgelopen vrijdagavond heeft de GKV in hun clubhuis Ted van der Zee uitgenodigd voor een presentatie over de kustwacht.
Met een 12-tal KVW-ers waren ook wij present.

Ted heeft 30 jaar ervaring op de vuurtoren van Schiermonnikoog, als verkeersbegeleider.

Naast de formele verhalen over achtergrond en organisatie bracht Ted zijn eigen ervaringen in als het gaat om gebeurtenissen en dingen die er gebeuren (met een goede afloop en ook met slechte afloop).
Voor mij was heel belangrijk dat je goed voorbereid de zee op gaat en dat alles goed gaat zolang als de zee het toelaat. Vooral bij zwaarder weer, hoge golven en lange tochten kunnen vermoeidheid en onervarenheid leiden tot gevaarlijke situaties.

Tweede belangrijke leerpunt is de communicatie met de vuurtoren. Niet allen duidelijk vermelden dat je gaat en de grootte van de groep aangeeft, ook wat je reisplan is, verwachte tijden van aankomst en rust, en afmelden als je weer terug bent.

Over communicatiemiddelen hebben we het ook gehad. Noodsignalen zijn er in alle soorten. Je kunt daar heel veel geld in investeren, maar ze hebben maar een beperkt bereik. Bovendien, je kunt alleen een noodoproep afgeven, niet communiceren wat het probleem is en hoe ernstig het is.
Ted gaf aan dat mobiele telefonie niet toereikend is op het wad en gaf in mijn ogen aan dat je minstens één handheld marifoon bij je moet hebben. Deels kun je daarmee volgen wat het weer en anderen op het wad doen, anderzijds ben je gewoon in staat om met elkaar te praten en hulp op maat te leveren (indien nodig).
Wat mij betreft gaan we die discussie een keer aan binnen de zeesectie en de jaarvergadering.

Verder was het voor mij wel een gezellige reunie van het Vlieland kamp van afgelopen september. Als ik af en toe de vleugels eens uitsla buiten de eigen vereniging, gaat de sport ook heel anders voor me leven.

Komende week doe ik (met een aantal andere KVW-ers) mee aan een navigatie-cursus bij de Futen, een uitgebouwde versie van de training van Martin van Delden. Ik heb er veel zin in en ben benieuwd naar de dingen die we daar met elkaar leren.

Groetjes,
Harm

Vandaag weer sinds lang op het lauwersmeer geweest. Wind aanvankelijk tegen op weg naar Oostmahorn, stroom ook overigens, er werd flink gespuid leek het wel.

De koffie en taart in het etablissement op de dijk smaakten heerlijk, waarna we in alle rust ons rondje hebben afgemaakt.

Eenmaal op de terugweg was de wind weg, maar konden we nog wel profiteren van de stroom. Als kroon op de tocht brak uiteindelijk de zon nog even door. Ik heb er een kleur van gekregen en na een biertje slaap ik vanavond als een blok.

Het eerste tochtje was een succes, het seizoen is goed begonnen.

Herman en Dik, dank voor deze mooie dag.

Harm Lammers

geplaatst op 17-02-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Leuk zo via de site (en de mail). Enfin, als ik namens Friedeke hier even haar naam noem, heb ik drie zekere vaarders, één waarschijnlijke, een misschien (Michiel) en twee niet. Het minimum van drie is zeker, dus we gaan varen.

Als je niet via de loods komt, dan verzamelen op het strandje. Wel even laten weten, dan moet ik zelf nog even de beugels op de auto zien te krijgen. Een trailer voor mijzelf lijkt mij wat overdone.

Tot morgen,
Harm

geplaatst op 16-02-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Peddelslag, kano opslag, toertocht, slottocht, avondtocht, tochtleider, loodsonderhoud, jeugd, senioren, werkenden en niet-werkenden, jij en ik, dinsdagavond, donderdagmiddag, zaterdagvaren, snuffeltocht, het wad, Reitdiep en Lauwersmeer.
Wat is de vereniging voor mij? Wat is de vereniging voor jou? Soms zit ik met die vragen, omdat ik lang niet iedereen van de vereniging ken of ooit gezien heb. Ik zie ook niet iedereen altijd op het water. Dat is ook te verklaren, want zelf ben ik er ook niet altijd.

De vereniging organiseert activiteiten, of moet ik zeggen, mensen binnen de vereniging organiseren activiteiten? Ieder doet waar hij/zij zin in heeft, belang bij heeft. Een enkeling doet bijna overal aan mee, een ander alleen op dinsdag, een volgende op donderdag en ik voornamelijk met de zeesectie. De één initieert een activiteit voor allen, een ander doet dan mee. Een volgende keer zijn de rollen omgedraaid. Sommigen gaan met elkaar op stap, anderen blijven thuis en zijn blij dat hun kano gestald is.

Als ik nu wil varen, dan pak ik mijn boot en ga op stap; een rondje Kromme Raken in het weekend, oefenen op het campingstrandje op vrijdagochtend of een rondje Lauwersmeer op een mooie zomeravond. Kanovaren is voor mij synoniem voor rust, ruimte, licht en vrijheid. Het is die extra dimensie van in het water zitten in een groot golfslagbad. Het is spelen in het water als sport, het is onthaasten naast het werk.

Kanovaren zal voor een ieder anders zijn en toch zijn we lid van één vereniging. Wat verenigt ons dan? Die fysieke opslagplaats voor een polyester bak? De jaarlijkse formaliteiten bij de jaarvergadering? De passie voor het polospel? Het zal voor een ieder anders zijn en ook in de tijd veranderen. De vereniging is dus een dynamisch spel van krachten die mensen en menselijke activiteiten bij elkaar houdt, voor zover het (in)direct met kanobezit en kanovaren te maken heeft. Ik stel me zo voor dat de "vereniging als schoolmeester" is opgehouden te bestaan; (het bestuur van) de vereniging organiseert activiteiten ter veredeling van het volk. Het is nu veel meer een marktplaats geworden, waar mensen hun waar kunnen aanbieden (wie gaat er mee naar ..? ) en kunnen intekenen op aangeboden producten (snuffeltocht, toertocht, zwembadtraining) rondom het kanovaren.

Dat alles moet natuurlijk wel verantwoord gebeuren. Dus mensen dienen bepaalde competenties te hebben als ze iets organiseren en als ze mee willen doen. Mensen moeten ook de kans krijgen (en nemen) om die te ontwikkelen. Het bestuur heeft daar een rol in om de randvoorwaarden daarvoor in te vullen. De leden pikken er vervolgens uit wat voor hen toegevoegde waarde heeft of organiseren het vervolgens zelf.

De vereniging dat zijn wij, jij en ik. Wij geven vorm aan ons eigen beeld van de vereniging, wij zorgen dat er wat gebeurt en dat we er uithalen wat we eruit willen krijgen. Het kan niet zo zijn dat het bestuur gehouden is activiteiten voor alle mogelijke leden te organiseren op elk gewenst tijdstip en voor elk conditioneel niveau. Dat moeten we zelf ter hand nemen. Gebruik de Peddelslag, de website en anders de e-mail om jouw wensen kenbaar te maken en maak een groepje kanoliefhebbers waarmee je die kan invullen. Dan gebruik je de kracht van de vereniging, dan geef je inhoud aan je eigen KVW.

En het bestuur? Dat hebben we nodig voor de algemene zaken als contributie inning, administratie, verzekeringen en loodsbeheer. Daar spelen we ook zelf een rol in, direct of indirect. Maar de lol van het kanovaren, dat organiseer je zelf!

Reacties op deze overwegingen zijn welkom.

Harm Lammers

geplaatst op 07-01-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

In september heb ik het idee opgevat om komend jaar mijn best te doen om mijn ZeeVaardigheid te gaan halen. Ik zoek een aantal mensen die mee willen doen. In overleg bepalen we een voorbereidingsprogramma en of we het examen doen bij de NKB of TKBN.

Vaststaat dat we gevaren moeten hebben op verschillende soorten water. Drie keer op het oostelijk wad is niet genoeg voor de NKB, daar moet minstens IJsselmeer, Westelijk Wad en liefst ook Noordzee bij. Vooral dat laatste vraagt bij windkracht 5 om een sterke maag en goede conditie. En branding varen natuurlijk.

Kortom, een uitdagende voorbereiding met als doel een leuke beloning. Het ZV-papier opent namelijk de toegang tot allerlei tochten georganiseerd door NKB en TKBN.

Laat het weten via de mail als je deel wilt nemen en/of tips hebt voor de voorbereiding.

Harm Lammers

geplaatst op 07-01-2007

harm.lammers@planet.nl

Terug naar boven

Tip voor kanovaarders die van winterromantiek houden:

Vaar het rondje Kromme Raken - met de klok mee (Schaphalsterzijl - Schouwerzijl - Mensingeweer - Winsum) eens wat later op de middag. Gisteren deed ik dat, met ondergaande zon en vrij helder weer.
Prachtig, puur genieten!

Eerste de zon op het water en later de steeds donker wordende schemering die in het water spiegelt. En als je dan op zo'n tweederde onder de brug van Mensingeweer doorvaart zie je de mooiste kerstkaart maar dan life! Als je van een beetje kerst&kitch houdt tenminste.

En dan terug bij de loods een glas goede "Welmoed" - met dank aan Rein. Dan kan zo'n dag toch niet meer stuk.

Friedeke

Een verslag van Marcel Ophuis

In het Pinksterweekend, werd voor de zeesectie een weekendje "weg" gepland. Aanvankelijk was het de bedoeling om vanuit Harlingen naar Terschelling te varen. Daar ons kamp op te slaan, en de volgende dag naar Vlieland te varen en weer terug naar Terschelling. Waarna we op de derde en laatste dag, de terugtocht zouden gaan inzetten. Richting Harlingen

Maar na het aanzien van de weersberichten en de windverwachting. Is het vrijwel niet mogelijk om met deze groep richting naar Terschelling te varen. Ook omdat de tijd die het tij ons gaf zeer krap was. Al snel wordt er een alternatief gevonden. En wel een heuse "buitenlandse" bestemming. Het Duitse waddeneiland Juist.

Even voor de thuisblijvers; Juist is een waddeneiland wat net zoals Schiermonnikoog helemaal autovrij is. Met het verschil dat de Duitse bewoners ook geen auto mogen gebruiken. Alleen de hulpdiensten op het eiland maken gebruik van auto's. De rest van het vervoer op het eiland geschiedt met de benen, fiets of met paard en wagen.

Na het vertrek uit Winsum, werd de reis richting Duitsland ingezet. Al met al werd het een redelijk lange zit. Onderweg kreeg een van de bestuurders een aantal keren last van een 'uitvallende auto'. Maar al met al hebben we de Jachthaven van Norddeich toch veilig bereikt.

Kaart van haven Norddeich en eiland Juist.

We mochten in de jachthaven van Norddeich parkeren. Waar we van harte werden uitgenodigd. Volgends de Duitse wet, mag je niet "kamperen" in het wild. En aangezien op Juist geen camping is. Hadden wij een probleempje. Na een behulpzaam telefoontje van de mensen van de jachthaven. Naar de mensen op Juist, was dit probleem uit de weg geholpen. We mochten in de jachthaven van Juist onze tenten opslaan.

Nadat we de kajaks van de trailer hadden gehaald Begon het ritueel van inpakken, het is toch nog iedere keer een hele verbazing als je kijkt wat er wel allemaal wel niet inpast. Dat zag je ook wel aan sommige voorbijgangers. Na alles te hebben ingepakt, en de laatste broodjes op de Duitse dijk te hebben gegeten. Ging iedereen zich omkleden; neopreen, zwemvest en een anorakje. Het was dan wel heerlijk zonnig weer, maar wel fris.

En dan eindelijk we gaan op pad! Boten in het water, en hupsakee de haven uit. We zijn met een grote groep onderweg, dus varen we in twee groepen. Dit is voor de tochleider / leiders makkelijker om overzicht te bewaren. Wanneer we de havenmond uitvaren steken we bijna recht over naar het eiland Juist. Natuurlijk rekening houdend met de stroming van het wad.

Halverwege wordt het wel "erg" ondiep. Er wordt zelfs nog even gesproken over terugvaren naar de vaargeul. Maar nadat de meesten onder ons dat niet echt zagen zitten. Zijn we toch maar over deze ondieptes doorgevaren. Gelukkig met net voldoende water onder de kano's om niet, te hoeven te wadlopen met de kajaks op sleeptouw achter ons aan.

Na de ondieptes achter ons gelaten te hebben. Bereiken we dieper water. Waar toch wel leuke golfjes staan. De meeste golven rollen toch over je boot heen, en tegen je anorak/ zwemvest.

Met het eiland in zicht te hebben, en de imposante glazen koepel van het kuuroord duidelijk te kunnen herkennen, zetten enkelen van ons een ware eindspurt in.
Aangekomen in de jachthaven van Juist, zet ieder zijn tentje op. En kleedt zich om voor de avond. De jachthaven van Juist was bijzonder fijn uitgerust met het sanitair. Schone wc's en douche's en twee keer per dag werd er schoongemaakt. Perfect!

Aanzicht van het Strandhotel op Juist.

Sommigen gaan die avond hun eigen potje koken, enkelen gaan naar het dorp toe om daar wat te eten. Waarna vervolgens met z'n allen het dorp wordt verkend en nog een korte strandwandeling wordt gemaakt.

S'avonds zijn we nog met de meesten van ons naar een gezellig restaurant / café gegaan. Om toch wat op te warmen.

En dan het spannendste gedeelte van zo'n weekend het slapen, ik kroop m'n tentje in en... Hij stort in. Uiteindelijk heb ik hem weer staan, door middel van mijn voet tegen de tentstok te drukken blijft het tentdoek staan. Maar om uiteindelijk midden in de nacht wakker te schrikken, en wat blijkt de hele tent is opnieuw ingestort. En ligt met z'n natte tentzijl op mij en mijn slaapzak. Wat redelijk fris was. Het betekende voor mij een zeer beroerde nacht.

De ochtend was vrij fris, iedereen kroop uit zijn tentje en maakte zijn ontbijtje klaar. Sjoerd had zelfs zijn eigen eierdopje bij zich.

We zouden eerst die ochtend met iedereen die zin had, naar het Duitse Memmert gaan. Dat is redelijk te vergelijken met het Nederlandse Engelsmanplaat. Wat weer ten westen ligt van Schiermonnikoog en ten oosten van Ameland. Memmert ligt tussen Juist en Borkum. Op Memmert houdt een erg grote zeehondenpopulatie zich schuil.

Maar er werd ook een tweede mogelijkheid genoemd Mogelijk branding varen aan de Noordezeekant van Juist. Na de twee mogelijkheden te hebben overdacht ben ik toch maar net zoals een aantal anderen voor de optie branding varen gegaan. Dit is tevens niet geheel zonder risico. Maar wel een uitstekende mogelijkheid om dit ook eens te ervaren. En tjah die zeehondjes die zie je ook bij elke tocht op het wad in Nederland.

Dus na een stevig ontbijt en even te hebben gerelaxt, hebben we twee kajaks op een kar getapet. En zijn we naar het Noordzee strand gelopen. Dit trok best wel de aandacht, een stel mannen in strakke pakjes. En dan die twee kano's op een fietskar vastgeplakt.

Op het strand aangekomen, kwam de eerste strandwachter naar ons toe. Met het verzoek om verder het strand op te gaan, en met de vraag of wij wisten wat we aan het doen waren. Nou zo gezegd zo gedaan. Als eersten gingen Vincent en Jasper te water. Ik en Ido verleenden assistentie. Als ze uit hun boot sloegen of als ze weer terug werden gezet door de golven, draaiden wij ze weer om en gaven ze een drukkertje. Omdat branding varen gewoon enorm veel van je conditie vraagt, is deze hulp absoluut geen overbodige luxe. Na een poosje waren ze toch wel aan pauze toe, en maakte ik mijn opwachting. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het een hele ervaring vond En ook zeer spannend. Na een aantal keren omgeslagen te zijn, en met kano en al weer op het strand te zijn neergekwakt. Vondt ik het welletjes, het is zeer aan te raden om het een keer te ervaren. Want de kracht van de golven en zee is echt ongekend. Maar oh zo zwaar om te doen.

Aangezien het vrij koud was, kleedde iedereen zich weer lekker warm aan. En laadden we onze spullen weer op de fietskar. Waarna we de "zware" terugtocht gingen vervolgen door het mulle zand. Eindelijk het strand achter ons gelaten en de top van de duinen te hebben bereikt, hebben we eerst maar eens een heerlijk en wel verdiend Duits biertje gepakt. Dit smaakte uitstekend.

Weer terug in de jachthaven was de andere groep nog niet terug. Na een half uur kwamen ze toch in ons zicht. En wat deden deze bikkels?! Nog even doodleuk wat natte oefeningen in de haven.

S'avonds weer het ritueel van gas en benzine brandertjes aansteken. En je potje koken. Jasper had zelfs een barbecue bij zich. Er werd van elkaar gegeten, want we hadden zoveel eten meegenomen. Dat er nog wel 10 man konden aanschuiven. Alles is dus ook niet opgekomen.

Later die avond gingen de meesten van ons weer richting het café, waar we de drankjes goed lieten smaken.

S'nachts was het weer een zeer koude nacht. Met een harde wind, maar mijn tent bleef dit keer wel staan. Omdat Bert enkele aanpassingen aan mijn tentje had gemaakt. Heb deze nacht redelijk lekker geslapen alleen erg koud. Maar dat vonden meer mensen.

De dag van de terugtocht; na een aantal redelijk verontrustende berichten over de marifoon en van de havenmeester. Heb ik samen met Rein besloten niet per kajak terug te keren. Dit kwam mede doordat de berichten erg heftig waren. De rest is wel per kajak teruggaan naar de vaste wal.

Wij hebben die dag nog gespendeerd op het eiland en zijn aan het einde van de middag met de veerboot richting het vasteland vertrokken.

Al met al was het een zeer geslaagd en gezellig weekend, en zeker voor herhaling vatbaar.

Marcel

We zijn inmiddels al weer een weekje thuis maar de Stad en Ommelandtocht is gevaren. Het was een leuke en soms natte tocht.

Verzopen kwamen we woensdag aan op Camping Lageland en bezopen (oeps) voeren we vrijdag richting Appingedam, waar we wederom verzopen aankwamen. Met bliksem en donder.

De laatste twee dagen waren gelukkig mooi. En dat maakt een heleboel goed.

Na mijn vakantie zal ik verder gaan met de website van de KVW. Ik heb al van diverse mensen extra foto's gekregen die ik dan ook zal plaatsen. Nog even geduld.

Fred

Kanovrienden, Zoals jullie merken heb ik de website van onze kanovereniging nu deels in de lucht. Dit weblog is nu ook geïntegreerd in deze site. Een eerste opmaak, globaal het idee, is het resultaat van nu. Ik heb er nog wel wat ideeën over maar dat komt dan later wel. Mochten jullie nog ideeën hebben dan verneem ik dat graag van jullie.

Zo moet er natuurlijk ook nog een foto album bij komen. En als het even kan een beetje geld verdiend worden met deze site. Ik vind het hardstikke leuk om er mee bezig te zijn, en zal mijn best doen om er een mooie en goed lopende site van te maken. Maar mocht iemand van jullie problemen ondervinden tijdens het bekijken van deze site dan hoor ik dat graag. Dan pas ben ik in staat verbeteringen aan te brengen die wellicht een goede oplossing zijn voor jou probleem.

Het is voor mij in eerste instantie de bedoeling dat ieder lid van onze vereniging deze site met plezier gaat bekijken en ook kan bekijken. Een snelle en logisch werkende site staat voor mij voorop. Zeker nu ik nog in de opmaak fase ben is het prettig om wat respons te krijgen. Is het allemaal goed te lezen? Zijn er nog speciale wensen waar ik misschien niet aan denk?

Om mij een e-mail te sturen maakt u gebruik van de link "e-mail" op onze website, of van de email-link hier rechts op het weblog.

ps: Ik hoorde dat er laatst weer iemand was die een kruisje op zijn vaarkaart had gezet tijdens de lauwersmeertocht. Kijk dat zijn dan leuke dingen om dan iets over te schrijven op dit weblog. En daar hoeft niet perse iemand een nat pak voor te halen hoor.

Zin om ook deel te nemen aan dit weblog? Zodat je zelf ook stukjes kan schrijven op onze website. Laat het me dan weten, dan krijg je een eigen inlogcode.

Fred

Hallo allemaal,

Wat gaaf dat er zo leuk en veel gereageerd wordt. Wat sommigen niet weten natuurlijk is dat ik ook persoonlijk via e-mail leuke reakties heb gekregen op dit web-log.

Even in het kort de ontwikkelingen.

Ik heb sinds kort een officiële url aangevraagd voor de nieuw op te zetten site van onze kanovereniging. De naam voor deze geregistreerde site is www.kanoverwinsum.nl. Via deze site kom je momenteel alleen nog bij dit web-log uit, maar het is de bedoeling dat dit web-log daar straks slechts een leuk onderdeel van is. Dus via deze ene nieuwe link kom je in ieder geval altijd uit bij de KVW en dit bijbehorende web-log.

Ook heb ik hier nu wat hyperlinks toegevoegd, zoals je kunt zien aan de linkerzijde van het scherm. Ze staan onder de namen van de logs. Dus hoe meer logs, hoe verder onderin, haha.

Speciaal voor de duidelijkheid (voornamelijk voor mijzelf denk ik) heb ik een e-mail adres aangemaakt voor de website beheerder van de KVW. Alles aangaande de website kan dus voortaan ook daarnaar gemaild worden, zodat mijn e-mail post ook een beetje gesorteerd binnenkomt. Je mag ook mijn gewone mail adres gebruiken maar het mailadres van de website beheerder heeft de voorkeur. kvwweb@home.nl is het nieuwe mailadres.

Weet je nog belangrijke of interessante links naar websites die eigenlijk niet op onze site mogen ontbreken, laat me dat dan ook even weten. Dan zet ik ze erbij.

Ik ben benieuwd.

Met de kanogroeten van Fred

Zaterdag 8 april eindelijk voor het eerst gebruik gemaakt van mijn nieuwe neopreen wetsuit. Soort surfpak dus. Voor het eerst op het Lauwersmeer gevaren met de kanoclub. Bewegend water met een behoorlijke stroming. Het was een winderige dag met af en toe een lekker zonnetje. Met vijf man gingen we vanaf Winsum met de auto richting Lauwersmeer. Om daar de oefentocht te volbrengen. De geplande tocht was als volgt. Van A naar B en via C (klein restaurantje) weer terug naar A. Zie onderstaande kaart.

Jawel wat doet dat X-je zou je zeggen. Nou dat was dus de plek die ik uitverkozen had om mijn wetsuit te testen, en de hulpvaardigheid van mijn mede compaenen van het lot te testen. Zij testen niet alleen of ik wel mee mag met de zeetochten. Laat ik ook eens testen of de leiding wel voeldoende onderlegt is om een goede redding uit te voeren.

Het was helaas van mijn zijde geen opzet maar ik ging dus om. Ik denk dat het kwam door de behoorlijke zijwind, de zijwaarts op de kano knallende golven (sommige hoger dan het dek) en mijn korte onachtzaamheid. Vooral het laatste wellicht. Ik ontdekte ineens dat ik ruim 45 graden zijwaarts hing en mijn peddelstand was dusdanig dat er eigenlijk niets anders meer opzat dan gewoon om laten vallen. Koud hoor! Maar de X-redding liep geweldig. Met een minuut of 5 - 8 zat ik weer in mijn bootje. De tochtleiding besloot om maar niet door te varen naar punt B, maar eerst terug naar C om een warm kopje koffie te bemachtigen. Het lukte zelfs om daar tegen een kleine fooi ook gebruik te mogen maken van de warme douche.

Daarna mijn droge reservekleding aangetrokken en het natte wetsuit er weer overheen. Het viel erg mee met de kou moet ik zeggen. Fijn zo'n pakkie!! Daarna het ruime sop weer verkozen om terug te varen naar punt A. Bootjes uit het water, omkleden (dat houd dus in naast de auto alles uit, afdrogen en droog spul aan) kano's op de trailer en terug naar ons honk in Winsum. Punt C ligt trouwens in Oostmahorn van deze site komt ook de luchtfoto. Zoals je kunt zien is hier een nieuw vakantiewoningen dorp in aanbouw. Het X-je stond er al op aangegeven.

Al met al een geweldig dag gehad en erg genoten. Ik ga de volgende keer gewoon weer mee. Alleen probeer ik het dan droog te houden. Ik ben inmiddels overtuigd van de reddingskunsten van mijn clubgenoten.

En ik? Nou mijn Vuurdoop werd dus toch een Waterdoop.

Fred